Pomi\u0119dzy patosem a obciachem jest bardzo cienka granica. Do\u015b\u0107 cz\u0119sto si\u0119 o tym przekonuj\u0119. Dzi\u015b zn\u00f3w\u00a0mam tak\u0105 my\u015bl, bo jako reporter by\u0142am \u015bwiadkiem pewnej patriotycznej uroczysto\u015bci. Przyznam jednak, \u017ce gdybym chcia\u0142a, mog\u0142abym to napisa\u0107 po niemal ka\u017cdej tego typu „imprezie”. Uczucie, kiedy si\u0119 wstydz\u0119 za kogo\u015b, bo ma by\u0107 pi\u0119knie, a jest \u017ca\u0142o\u015bnie lub \u015bmiesznie, nie nale\u017cy do moich ulubionych. Dzi\u015b w\u0142a\u015bnie wstydzi\u0142am si\u0119. Nie po raz pierwszy. Nie chc\u0119 opisywa\u0107 szczeg\u00f3\u0142owo co za uroczysto\u015b\u0107, bo nie chc\u0119 by jej niekt\u00f3rzy uczestnicy zostali zidentyfikowani. Nie o to mi chodzi, by z kogo\u015b kpi\u0107. Od tego jestem daleka. Chodzi mi raczej o to, \u017ce czuj\u0119 pewn\u0105 bezradno\u015b\u0107. Oto ludzie chc\u0105 by\u0107 powa\u017cni, eleganccy, patriotyczni, nabo\u017cni etc. A co im wychodzi? B\u0142azenada, karykatura, satyra, kabaret, a w najlepszym razie co\u015b na poziomie akademii z przedszkola. Bo jak wiadomo przedszkolakowi wiele wolno i wiele si\u0119 wybacza. Dzi\u015b na uroczysto\u015bci ze sztandarami, orderami, epoletami, modlitwami, ch\u00f3rem, patriotycznymi pie\u015bniami przyszli ludzie o dziwnych zachowaniach i dziwnie odziani. Chcieli by\u0107 eleganccy. Chcieli by\u0107 patriotyczni. Tylko czy wysz\u0142o im tak, jak chcieli? Opisz\u0119 tylko dwa przypadki.<\/p>\n
Oto w\u015br\u00f3d go\u015bci pojawi\u0142 si\u0119 pan odziany w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny. Nie zrobi\u0142am mu zdj\u0119cia tylko dlatego, \u017ce i tak nie mog\u0142abym go opublikowa\u0107, a je\u015bli ju\u017c to zakrywaj\u0105c jego twarz, co i tak nie uczyni\u0142oby go anonimowym (cho\u0107 uczyni\u0142oby by\u0107 mo\u017ce gwiazd\u0105 „demotywator\u00f3w” lub „kwejka”). Przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 panu od g\u00f3ry i lustruj\u0105c go wzrokiem w d\u00f3\u0142, na ka\u017cdym etapie lustracji zatyka\u0142o mnie i z trudem powstrzymywa\u0142am si\u0119, by nie parskn\u0105\u0107 \u015bmiechem. Oto pan mia\u0142 do\u015b\u0107 osobliwe, bo… krzywo przystrzy\u017cone w\u0105sy. Dalej by\u0142 garnitur z wieloma odznaczeniami, z kt\u00f3rych jedno w postaci pewnego wa\u017cnego orderu zawieszonego na wielkiej wst\u0119dze tkwi\u0142o na szyi tu\u017c pod niezwykle eleganck\u0105 much\u0105. Ni\u017cej by\u0142y d\u0142onie z niesamowicie brudnymi paznokciami i z\u0142otym sygnetem, a jeszcze ni\u017cej spod spodni garnituru wystawa\u0142y… sportowe sanda\u0142y ze skarpetkami, z kt\u00f3rych jedna by\u0142a za\u0142o\u017cona na lew\u0105 stron\u0119, bo nitka szwu ci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 obok sanda\u0142a. Pokaza\u0142am pana operatorowi, kt\u00f3ry by\u0142 ze mn\u0105. Odwr\u00f3ci\u0142 g\u0142ow\u0119, by nie rykn\u0105\u0107 \u015bmiechem. Potem przyzna\u0142 jednak, \u017ce to taki „\u015bmiech przez \u0142zy”. Z moim \u015bmiechem ca\u0142kiem podobnie. Te\u017c w tym przypadku przez \u0142zy.<\/p>\n
W\u015br\u00f3d go\u015bci byli te\u017c (jak zawsze na takich uroczysto\u015bciach) liczni mi\u0142o\u015bnicy \u015bpiewu, kt\u00f3rzy moim zdaniem powinni \u015bpiewa\u0107 albo w domowym zaciszu albo troch\u0119 ciszej. Co jaki\u015b czas, kt\u00f3rego\u015b z nich by\u0142o przez chwil\u0119 s\u0142ycha\u0107. Na szcz\u0119\u015bcie tylko przez chwil\u0119, bo nie znali tekst\u00f3w pie\u015bni tak dobrze, jak ch\u00f3r, kt\u00f3ry uroczysto\u015b\u0107 „obs\u0142ugiwa\u0142”. Ten ch\u00f3r \u015bpiewa\u0142 i pie\u015bni ko\u015bcielne, bo rzecz mia\u0142a miejsce w ko\u015bciele, a tak\u017ce pie\u015bni patriotyczne. W pewnym momencie przyst\u0105pi\u0142 do \u015bpiewania hymnu. W tym wypadku u\u017cyj\u0119 s\u0142owa niestety, ale jest to pie\u015b\u0144, kt\u00f3r\u0105 znaj\u0105 wszyscy (a przynajmniej teoretycznie). Nagle jeden pan, kt\u00f3ry mia\u0142 wszystko wielkie: brzuch, aparat fotograficzny, bia\u0142o-czerwon\u0105 wst\u0119g\u0119 na szyi i jeszcze wi\u0119ksze ch\u0119ci,\u00a0ruszaj\u0105c brzuchem\u00a0rykn\u0105\u0142 hymn jeszcze g\u0142o\u015bniej ni\u017c ch\u00f3r. Problem w tym, \u017ce nie tylko nie mia\u0142 \u0142adnego g\u0142osu, ale i w og\u00f3le s\u0142uchu. Mia\u0142 za to si\u0142\u0119 i tylko tam obecni wiedz\u0105, jak wielk\u0105! Starczy\u0142o jej na to, by m\u00f3g\u0142 wydobywa\u0107 ze swoich ust ryk! Tym rykiem zag\u0142uszy\u0142 ch\u00f3r. By\u0107 mo\u017ce nie s\u0142yszeli tego ludzie stoj\u0105cy z drugiej strony ko\u015bcio\u0142a ni\u017c ja, ale ci, kt\u00f3rzy stali ko\u0142o mnie w przewa\u017caj\u0105cej wi\u0119kszo\u015bci najpierw wytrzeszczyli jakby w niedowierzaniu oczy, a potem b\u0142yskawicznie wbili wzrok w ziemi\u0119. Poza ch\u00f3rem i panem patriot\u0105 g\u0142o\u015bno hymnu nie \u015bpiewa\u0142 chyba nikt. Dopiero druga zwrotka „przynios\u0142a wybawienie”. Pan nie by\u0142 ju\u017c taki „mocny w g\u0119bie”, bo zapewne nie zna\u0142 tekstu, wi\u0119c spu\u015bci\u0142 z tonu. D\u017awi\u0119kowiec, kt\u00f3ry by\u0142 na uroczysto\u015bci ze mn\u0105 powiedzia\u0142, \u017ce dla jego uszu by\u0142a to m\u0119ka nie do zniesienia. Dla moich te\u017c.<\/p>\n
C\u00f3\u017c… U eleganta mia\u0142o by\u0107 elegancko, u patrioty patriotycznie. Tymczasem u obu wysz\u0142o \u015bmiesznie i raczej idiotycznie. My\u015bl\u0119, \u017ce d\u0142ugo nie zapomn\u0119 fa\u0142szywych nut hymnu \u015bpiewanych przez pana zag\u0142uszaj\u0105cego ch\u00f3r, a jeszcze d\u0142u\u017cej nie zapomn\u0119 za\u0142o\u017conej na lew\u0105 stron\u0119 skarpetki wystaj\u0105cej z sanda\u0142\u00f3w dobranych do garnituru z much\u0105 i orderem na wst\u0119dze. Niestety martwi\u0119 si\u0119, \u017ce gdy kiedy\u015b znajd\u0119 ten wpis na blogu nie b\u0119d\u0119 pami\u0119ta\u0142a co to by\u0142a za uroczysto\u015b\u0107. W pami\u0119ci zostanie mi bowiem jedynie widok tych sanda\u0142\u00f3w z garniturem i d\u017awi\u0119k tych niemo\u017cliwe wr\u0119cz fa\u0142szywych ryk\u00f3w. Ale tak to jest, \u017ce granica mi\u0119dzy patosem a obciachem, cho\u0107 powinna by\u0107 grub\u0105 krech\u0105, jest niezwykle cienk\u0105 nitk\u0105. I to jest strasznie przykre.<\/p>\n
PS Wiem, \u017ce zaraz kto\u015b powie, \u017ce ten od garnituru i sanda\u0142\u00f3w mo\u017ce by\u0142 biedny i nie mia\u0142 na buty. Jednak garnitur na to nie wskazywa\u0142. Kto\u015b tez mo\u017ce powiedzie\u0107, \u017ce ten od wycia pewnie robi\u0142 to z mi\u0142o\u015bci do Polski. Nie kwestionuj\u0119. Ba! Jestem tego nawet pewna! Tylko czy wszystko mo\u017cna tym usprawiedliwia\u0107 i tak t\u0142umaczy\u0107? I czy ten patriotyzm, na takiej podnios\u0142ej uroczysto\u015bci, musi mie\u0107 taki str\u00f3j i taki g\u0142os?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pomi\u0119dzy patosem a obciachem jest bardzo cienka granica. Do\u015b\u0107 cz\u0119sto si\u0119 o tym przekonuj\u0119. Dzi\u015b zn\u00f3w\u00a0mam tak\u0105 my\u015bl, bo jako reporter by\u0142am \u015bwiadkiem pewnej patriotycznej uroczysto\u015bci. Przyznam jednak, \u017ce gdybym chcia\u0142a, mog\u0142abym to napisa\u0107 po niemal ka\u017cdej tego typu „imprezie”. Uczucie, kiedy si\u0119 wstydz\u0119 za…<\/p>\n