Od kiedy si\u0119gam pami\u0119ci\u0105 w moim \u017cyciu gdzie\u015b tam funkcjonowa\u0142 szpital, jako jedno z miejsc, kt\u00f3re s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 \u017cycia. W szpitalu pracowa\u0142a bowiem moja mama. Nie lubi\u0142am jej pracy, ale to ju\u017c zupe\u0142nie inna historia. W Instytucie Matki i Dziecka\u00a0 \u201eszala\u0142\u201d bowiem tzw. \u201ePan Profesor\u201d, kt\u00f3rego nazwisko przemilcz\u0119, bo nie by\u0142 fajny. Kiedy by\u0142am ma\u0142a cz\u0119sto s\u0142ysza\u0142am, \u017ce na mam\u0119 krzyczy. O mnie te\u017c wyra\u017ca\u0142 si\u0119 okropnie, bo per \u201ebachor\u201d. Opisa\u0142am to zreszt\u0105 w swojej ksi\u0105\u017cce \u201eSisiorek i Miamol, czyli jak zosta\u0142am pisark\u0105\u201d, kt\u00f3ra ma ukaza\u0107 si\u0119 drukiem pod koniec czerwca.<\/p>\n
Cho\u0107 szpital jest cz\u0119\u015bci\u0105 \u017cycia to nie przepadam za szpitalem. To tam trzykrotnie zrobiono mi pewien zabieg bez znieczulenia. O czym niespecjalnie chc\u0119 m\u00f3wi\u0107 publicznie, wi\u0119c… przemlicz\u0119. W ka\u017cdym razie przez ca\u0142e moje dzieci\u0144stwo szpital stanowi\u0142 pewien element mojej codzienno\u015bci.<\/p>\n
Pisz\u0119 o tym wszystkim, bo wczoraj by\u0142am na spotkaniu autorskim w pewnym \u015bl\u0105skim szpitalu. Dzia\u0142a tam szko\u0142a dla dzieci, kt\u00f3re lecz\u0105 si\u0119 na oddziale hematologii. Pytano, czy psychicznie dam sobie z takim spotkaniem rad\u0119. Uzna\u0142am, \u017ce dam, bom zaprawiona w szpitalnym boju i… posz\u0142am. Ju\u017c jako dziecko napatrzy\u0142am si\u0119 przecie\u017c na r\u00f3\u017cne dramatyczne choroby. Widzia\u0142am dzieci urodzone bez nosa, z naczyniakami, wodog\u0142owiem, nowotworami sk\u00f3ry, oparzeniami itd. Stwierdzi\u0142am wi\u0119c, \u017ce nic mnie nie wzruszy. Przecie\u017c nigdy nie brzydzi\u0142am si\u0119 chorego cz\u0142owieka, fizjologii itd. Lekarzem nie zosta\u0142am tylko dlatego, \u017ce po pierwsze chcia\u0142am pisa\u0107, a po drugie medycyna to wielka odpowiedzialno\u015b\u0107. Jestem tch\u00f3rzem. Ba\u0142abym si\u0119, \u017ce z\u0142\u0105 diagnoz\u0105 kogo\u015b zabij\u0119.
\nW ka\u017cdym razie my\u015bla\u0142am, \u017ce spotkanie autorskie z chorymi dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 to jedno z wielu spotka\u0144. To tak\u017ce wizyta taka, jak wtedy u mamy w pracy, gdy bym dzieckiem. Chyba oszuka\u0142am sam\u0105 siebie. W dzieci\u0144stwie, ja tamte chore dzieci tylko widzia\u0142am. Z niekt\u00f3rymi nie\u015bwiadoma tego, co im dolega bawi\u0142am si\u0119. Z tymi teraz \u2013 \u015bwiadoma ich sytuacji – rozmawia\u0142am. To co\u015b wi\u0119cej ni\u017c patrzenie.<\/p>\n
Podczas spotkania trzyma\u0142am si\u0119 dzielnie. Opowiada\u0142am kawa\u0142y, anegdoty z w\u0142asnego \u017cycia i dzieci\u0144stwa staraj\u0105c si\u0119, by by\u0142o weso\u0142o. Mimo \u017ce na widok szesnastolatka w specjalnej septycznej masce (lekarze nie pozwolili mu przyj\u015b\u0107, ale on tak bardzo chcia\u0142) a\u017c mnie co\u015b skr\u0119ca\u0142o w \u015brodku. Wiedzia\u0142am, \u017ce zebrani na sali przygotowywali si\u0119 do tego spotkania. Na \u015bcianie by\u0142y stosowne informacje, by\u0142a gazetka z moimi zdj\u0119ciami, a poza tym dosta\u0142am prezent. Namalowany specjalnie dla mnie na terapii zaj\u0119ciowej obrazek na p\u0142\u00f3tnie przedstawiaj\u0105cy niezapominajki \u2013 moje ulubione kwiaty.<\/p>\n
Potem nadszed\u0142 czas odwiedzenia tych, kt\u00f3rzy na spotkanie przyj\u015b\u0107 nie mogli, bo le\u017c\u0105 w izolatkach. By\u0142am wi\u0119c u dziewczyny, kt\u00f3ra jest po kolejnej chemii i teraz jest prze\u0142omowy moment w leczeniu \u2013 jej organizm zdecyduje czy walczy czy si\u0119 poddaje. Mia\u0142a pi\u0119kne rysy twarzy i kolorowe paznokcie \u2013 jedyny element normalnego \u017cycia podobnego do tego poza szpitalem. By\u0142am u nastolatka, kt\u00f3rego bol\u0105 ko\u015bci tak, \u017ce le\u017cy ju\u017c tylko na boku i dostaje silne \u015brodki przeciwb\u00f3lowe, a lekarze pr\u00f3buj\u0105 dociec przyczyn i wynale\u017a\u0107 lek, by mu pom\u00f3c. By wywo\u0142a\u0107 u\u015bmiech na wychud\u0142ej twarzy opowiada\u0142am, \u017ce m\u00f3j syn czasem wagaruje i cz\u0119sto k\u0142amie, \u017ce by\u0142 w szkole, a ja potem przy\u0142apuj\u0119 go na \u015bciemnianiu. \u015amia\u0142 si\u0119 wraz ze mn\u0105 z tego, jakie kaszany robi\u0105 rodzicom nastolatki.<\/p>\n
By\u0142am i u drugiego ch\u0142opca, kt\u00f3rego mog\u0142am odwiedza\u0107 tylko w specjalnej masce. Jest po przeszczepie szpiku i cho\u0107 przeszczep si\u0119 przyj\u0105\u0142, to s\u0105 pewne powik\u0142ania. Opowiada\u0142am mu, \u017ce pierwszy raz mam tak\u0105 mask\u0119 na twarzy (bo to by\u0142a prawda) i gdybym wiedzia\u0142a, \u017ce tu si\u0119 tak przychodzi w odwiedziny to wzi\u0119\u0142abym z domu mask\u0119 przeciwgazow\u0105 \u2013 wygl\u0105da\u0142abym na pewno \u015bmieszniej. Mam tak\u0105, a m\u00f3j syn zwin\u0105\u0142 j\u0105 kiedy\u015b bez pozwolenia z mojego gabinetu, by w szkole z drugim kumplem w takich maskach siedzie\u0107 w ostatniej \u0142awce jak dwa s\u0142onie z tr\u0105bami. Ta historia wywo\u0142a\u0142a u\u015bmiech na poblad\u0142ej twarzy.<\/p>\n
U ka\u017cdego mog\u0142am by\u0107 tylko kilka minut, bo na d\u0142u\u017csze wizyty lekarze nie zezwolili. W ko\u0144cu to szpital, a nie wczasy.\u00a0<\/p>\n
Po wyj\u015bciu stamt\u0105d jeszcze jako tako funkcjonowa\u0142am. Dopiero gdy wsiad\u0142am do autobusu pop\u0142yn\u0119\u0142am. Rozrycza\u0142am si\u0119 rak strasznie, \u017ce mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce wszyscy gapi\u0105 si\u0119 na mnie i my\u015bl\u0105, \u017ce jestem psychiczna, ale ja nie mog\u0142a si\u0119 powstrzyma\u0107. Na dodatek jecha\u0142am na spotkanie z kole\u017cank\u0105, kt\u00f3ra jest \u0142ysa i w peruce i nie ma jednej piersi, wi\u0119c nale\u017cny do klubu Amazonek. Z jakich powod\u00f3w \u2013 wiadomo. Poczu\u0142am strach o wszystkich, kt\u00f3rych odwiedzi\u0142am i jednocze\u015bnie pomy\u015bla\u0142am, \u017ce nie mam \u017cadnych problem\u00f3w. \u017be to co do tej pory wydawa\u0142o mi si\u0119 jakim\u015b dramatem jest po prostu czym\u015b \u015bmiesznym je\u015bli nie \u017ca\u0142osnym. Napisa\u0142am to zreszt\u0105 na facebooku, a wtedy kole\u017canka dopisa\u0142a: \u201eZawsze uwa\u017ca\u0142am, \u017ce szpital w\u0142a\u015bciwie ustawia nam priorytet\u201d. Oj ustawia!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od kiedy si\u0119gam pami\u0119ci\u0105 w moim \u017cyciu gdzie\u015b tam funkcjonowa\u0142 szpital, jako jedno z miejsc, kt\u00f3re s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 \u017cycia. W szpitalu pracowa\u0142a bowiem moja mama. Nie lubi\u0142am jej pracy, ale to ju\u017c zupe\u0142nie inna historia. W Instytucie Matki i Dziecka\u00a0 \u201eszala\u0142\u201d bowiem tzw. \u201ePan Profesor\u201d,…<\/p>\n