Kolejny dzie\u0144 zastanawiam si\u0119 nad tym, czy nie zmarnowa\u0142am ostatniego p\u00f3\u0142 roku na rozmowy z wydawnictwem, kt\u00f3re w\u0142a\u015bciwie od pocz\u0105tku wodzi\u0142o mnie za nos. Ot\u00f3\u017c jeszcze w wakacje znalaz\u0142 si\u0119 wydawca ch\u0119tny do opublikowania fragment\u00f3w bloga w postaci ksi\u0105\u017cki. Poniewa\u017c rozmowy by\u0142y zaawansowane w\u0142\u0105cznie z przegl\u0105daniem umowy, wi\u0119c automatycznie przesta\u0142am szuka\u0107 innego wydawcy, a nawet dw\u00f3m, kt\u00f3rzy si\u0119 p\u00f3\u017aniej zg\u0142osili odm\u00f3wi\u0142am, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce nieaktualne, cho\u0107 umowa jeszcze nie by\u0142a podpisana. Pewnego dnia w notesie pod jedn\u0105 z pa\u017adziernikowych dat wpisa\u0142am dwa s\u0142owa: \u201epodpisanie umowy\u201d. By\u0142 to dzie\u0144, kiedy mia\u0142am spotkanie autorskie dwie\u015bcie kilometr\u00f3w od Warszawy i na to podpisanie umowy p\u0119dzi\u0142am jak oszala\u0142a z innego miasta. Dojecha\u0142am na czas. G\u0142odna i zm\u0119czona, ale dojecha\u0142am. Rozmowa trwa\u0142a dwie godziny. O wszystkim, ale nie o tym o czym trzeba. Marnowa\u0142am czas na grzeczno\u015bci i inne drobnostki, by dowiedzie\u0107 si\u0119 w niezwykle rozwlek\u0142ej opowie\u015bci, \u017ce to wszystko co przeczytali i co chc\u0105 wyda\u0107 jest fajne, ale za d\u0142ugie, a gdyby kto\u015b mia\u0142 to skr\u00f3ci\u0107 to trzeba mu zap\u0142aci\u0107. Oni maj\u0105 tu zreszt\u0105 wybitn\u0105 redaktork\u0119, kt\u00f3ra rzecz czyta\u0142a i mog\u0119 do niej zadzwoni\u0107 po stosowne uwagi. No w porz\u0105dku. Poprosz\u0119 o telefon. Mog\u0119 z redaktork\u0105 rozmawia\u0107. No niestety… \u017ceby mi poda\u0107 jej telefon musz\u0105 uzyska\u0107 jej zgod\u0119, wi\u0119c… musz\u0119 czeka\u0107 a\u017c redaktorka podniesie s\u0142uchawk\u0119 lub odezwie si\u0119 do wydawcy. Oczywi\u015bcie powiedzia\u0142am, \u017ce tego i\u017c moja propozycja jest d\u0142uga mam \u015bwiadomo\u015b\u0107, bo przecie\u017c pokaza\u0142am ca\u0142ego bloga, by wydawca wiedzia\u0142 o czym mowa, ale mam przygotowany skr\u00f3t. Wiem jak ksi\u0105\u017cka ma wygl\u0105da\u0107. To wyb\u00f3r wpis\u00f3w takich ponadczasowych. Musz\u0119 go tylko troch\u0119 doszlifowa\u0107. Wiem o co mi chodzi i co ma by\u0107 w ksi\u0105\u017cce, bo mam swoj\u0105 wizj\u0119 i nie jestem idiot\u0105, by publikowa\u0107 co\u015b, co jest \u201ewczorajsze\u201d. Z wydawc\u0105 umawiam si\u0119, \u017ce przy\u015bl\u0119 to co przygotowa\u0142am, no i zadzwoni\u0119 do wspomnianej redaktorki. Na jej namiary czekam dwa dni. Wreszcie dostaj\u0119, dzwoni\u0119 i… rozmawiamy. Jednak rozmowa niczego nowego nie wnosi, bo ja to co ona mi m\u00f3wi o ulotno\u015bci niekt\u00f3rych temat\u00f3w wiem i mam tego \u015bwiadomo\u015b\u0107. Wiem te\u017c, \u017ce poruszam tu r\u00f3\u017cnorodne sprawy, ale w\u0142a\u015bnie to uwa\u017cam za atut. Ka\u017cdy znajdzie co\u015b dla siebie. Pani redaktorka m\u00f3wi, \u017ce b\u0119dzie czeka\u0107 na cynk z wydawnictwa, a ja w ci\u0105gu kilku dni \u015bl\u0119 wydawcy obiecany skr\u00f3t. W ci\u0105gu czterech dni to robi\u0119 i na biurko wydawcy trafia tekst skr\u00f3cony z 1200 stron do 400. Zero reakcji. Dzwoni\u0119 i pytam czy dotar\u0142o. Tak, ale… teraz s\u0105 Zaduszki. Potem jest 11 listopada. Potem s\u0105 Andrzejki. Potem s\u0105 Miko\u0142ajki. Potem jest okres przed\u015bwi\u0105teczny. Wreszcie s\u0105 \u015awi\u0119ta Bo\u017cego Narodzenia. Potem pocz\u0105tek roku i wchodzi VAT na ksi\u0105\u017cki i… wszystko si\u0119 op\u00f3\u017ania. Gdy wreszcie dochodzi do spotkania dowiaduj\u0119 si\u0119, \u017ce trzeba jednak wybra\u0107 jeden w\u0105tek, bo oni zrobili jakie\u015b badania, a poza tym ten VAT wchodzi. No i oni maj\u0105 pomys\u0142 na promocj\u0119, maj\u0105 wizj\u0119 i generalnie najlepiej jakbym co\u015b jeszcze zaproponowa\u0142a scalaj\u0105cego. Nie tylko same teksty z bloga. Blogiem s\u0105 oczywi\u015bcie zachwyceni. Jedna pani z wydawnictwa, taka kt\u00f3ra decyduje o tym co wydaj\u0105, tak si\u0119 zaczyta\u0142a tekstami z bloga, \u017ce si\u0119 ockn\u0119\u0142a na p\u0119tli tramwajowej. Jednak oni prosz\u0105 o co\u015b innego. No pi\u0119knie, ale… mo\u017cna by\u0142o tego wszystkiego unikn\u0105\u0107. Mo\u017cna by\u0142o na pocz\u0105tku powiedzie\u0107, \u017ce nie. To jedno s\u0142owo i znam je na pami\u0119\u0107. S\u0142ysza\u0142am wielokrotnie z ust wielu ludzi i to nawet takich, kt\u00f3rzy nigdy nie czytali tego co napisa\u0142am. Propozycja bym zn\u00f3w nad tym wszystkim siedzia\u0142a i przerabia\u0142a doprowadza mnie do niemal szewskiej pasji, bo tak naprawd\u0119 ja chcia\u0142am wyda\u0107 bloga, a kto\u015b proponuje mi napisanie nowej ksi\u0105\u017cki! Jestem tak w\u015bciek\u0142a, \u017ce mam ochot\u0119 podpali\u0107 wydawnictwo. Bior\u0119 jednak dwa g\u0142\u0119bsze oddechy i… siadam do ksi\u0105\u017cki. Kiedy\u015b tak\u0105 zacz\u0119\u0142am, ale z powodu braku czasu od\u0142o\u017cy\u0142am. Nazwa\u0142am j\u0105 \u201eKamer\u0105 i piorem\u201d i w zamierzeniu mia\u0142o to by\u0107 dziennikarstwo i telewizyjne i prasowe pokazane od kuchni. Wracam teraz do tego pomys\u0142u, ale… przerwa\u0142am prac\u0119 nad \u201eSi\u0142aczami\u201d.\u00a0\u00a0Siad\u0142am potulnie do tej \u201eKamery i pi\u00f3ra\u201d. Uczucia mam jednak mieszane. Po pierwsze przez lata wielokrotnie by\u0142am na rozmowie u r\u00f3\u017cnych wydawc\u00f3w, kt\u00f3rzy m\u00f3wili, \u017ce podoba im si\u0119 moje pisanie, ale prosz\u0105 o ksi\u0105\u017ck\u0119 tak\u0105 a siak\u0105 i tu pada\u0142y konkretne zam\u00f3wienia – przewa\u017cnie nie w moim stylu. Ka\u017cdemu odpowiada\u0142am, \u017ce jak napisz\u0119 to na co czekaj\u0105 to si\u0119 odezw\u0119 i wychodzi\u0142am. Ten jeden wydawca zamiast powiedzie\u0107 to co inni – przyj\u0105\u0142 moj\u0105 propozycj\u0119. A potem zamiast uczciwie powiedzie\u0107, \u017ce rezygnuje (nie wa\u017cne czy z jakich\u015b powod\u00f3w, czy zupe\u0142nie bez powodu) – robi ze mnie wariatk\u0119. Przyznam, \u017ce ch\u0119tnie zatrzasn\u0119\u0142abym drzwi, ale moja przyjaci\u00f3\u0142ka i agentka w jednej osobie namawia, bym nie odpuszcza\u0142a. \u017be ona czuje, \u017ce to b\u0119dzie dobre posuni\u0119cie. Ja ju\u017c nic nie czuj\u0119, ale nie chc\u0119 zawie\u015b\u0107 przyjaci\u00f3\u0142ki. W k\u0144cu ostatnie rozmowy z nimi to ona prowadzi\u0142a. I tylko martwi\u0119 si\u0119, \u017ce zmarnuj\u0119 kolejny czas. A \u201eSi\u0142acze\u201d le\u017c\u0105 tu\u017c obok…\u00a0 O\u015bwiadczam jednak, \u017ce jest to moje ostatnie podej\u015bcie do tego wydawcy.<\/p>\n
PS. A mo\u017ce odezwa\u0107 si\u0119 do tych, kt\u00f3rym powiedzia\u0142am, \u017ce sprawa nieaktualna? Te\u017c jako\u015b g\u0142upio…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kolejny dzie\u0144 zastanawiam si\u0119 nad tym, czy nie zmarnowa\u0142am ostatniego p\u00f3\u0142 roku na rozmowy z wydawnictwem, kt\u00f3re w\u0142a\u015bciwie od pocz\u0105tku wodzi\u0142o mnie za nos. Ot\u00f3\u017c jeszcze w wakacje znalaz\u0142 si\u0119 wydawca ch\u0119tny do opublikowania fragment\u00f3w bloga w postaci ksi\u0105\u017cki. Poniewa\u017c rozmowy by\u0142y zaawansowane w\u0142\u0105cznie z…<\/p>\n