Cz\u0119sto, gdy je\u017cd\u017c\u0119 na spotkania autorskie, czytelnicy dowiedziawszy si\u0119, jak absorbuj\u0105cy jest zaw\u00f3d dziennikarza pytaj\u0105 czemu z niego nie zrezygnuj\u0119. Przecie\u017c mia\u0142abym wtedy wi\u0119cej czasu na pisanie. Pewnie kt\u00f3rego\u015b dnia tak zrobi\u0119, ale na razie jeszcze to wszystko mnie kr\u0119ci. Dlaczego? To w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki temu, \u017ce jestem dziennikarzem mog\u0142am by\u0107 w miejscach, kt\u00f3re nie s\u0105 dost\u0119pne dla zwyk\u0142ych ludzi. To dzi\u0119ki temu w swoim czasie jecha\u0142a czo\u0142giem PT80 \u201etwardym\u201d, transporterem opancerzonym \u201eRosomakiem\u201d, czy wchodzi\u0142am na pok\u0142ad samolotu wielozadaniowego AWACS. To dzi\u0119ki temu widzia\u0142am z bliska jak ro\u015bnie Muzeum Powstania Warszawskiego czy Centrum Nauki Kopernik. Przede wszystkim jednak mia\u0142am mo\u017cliwo\u015b\u0107 osobistej rozmowy z lud\u017ami, z kt\u00f3rymi normalnie bym pewnie nie rozmawia\u0142a. Bynajmniej nie mam na my\u015bli aktor\u00f3w, polityk\u00f3w czy muzyk\u00f3w. Bardziej chodzi mi o zwyk\u0142ych ludzi, kt\u00f3rych mijamy na ulicach, ale o ich pewnych prze\u017cyciach nie wiemy, bo tego nie maj\u0105 wypisanego na twarzy. Wielokrotnie tu na blogu opisywa\u0142am rozmowy z powsta\u0144cami, \u017co\u0142nierzami czy zwyk\u0142ymi lud\u017ami, kt\u00f3rym wojna zabra\u0142a dzieci\u0144stwo czy m\u0142odo\u015b\u0107. Na co dzie\u0144 nie rozmawiaj\u0105 o takich sprawach. Cz\u0119sto nawet ich bliscy o tym nie wiedz\u0105. Sam M\u015bcis\u0142aw Lurie \u2013 syn warszawskiej Niobe powiedzia\u0142, \u017ce o prze\u017cyciach w\u0142asnej matki, czyli o tym, \u017ce w czasie Powstania Warszawskiego na jej oczach zabito jej dzieci, a j\u0105 sam\u0105 \u2013 kobiet\u0119 w zaawansowanej ci\u0105\u017cy \u2013 te\u017c pr\u00f3bowano zabi\u0107 strza\u0142em w g\u0142ow\u0119, dowiedzia\u0142 si\u0119 od obcych ludzi. Ile\u017c ja s\u0142ysza\u0142am historii, kt\u00f3re m\u00f3wiono tak naprawd\u0119 po raz pierwszy dopiero mnie. Obcemu \u0142atwiej. Mo\u017cna mu si\u0119 wyp\u0142aka\u0107. O ile\u017c razy ludzie p\u0142akali mi do kamery! Nigdy nie zapomn\u0119 \u0142ez jednego z pu\u0142kownik\u00f3w, gdy tu\u017c po katastrofie smole\u0144skiej je\u017adzi\u0142am nagrywa\u0107 wspomnienia o biskupie polowym Tadeuszu P\u0142oskim i jego adiutancie ksi\u0119dzu Janku Osi\u0144skim. To w\u0142a\u015bnie te rzeczy opowiadane cz\u0119sto poza kamer\u0105 i to jak s\u0105 opowiadane sprawiaj\u0105, \u017ce ci\u0105gle jeszcze chc\u0119 by\u0107 dziennikarzem.
\nOstatnio mia\u0142am dwa takie zdarzenia, po kt\u00f3rych zn\u00f3w pomy\u015bla\u0142am, \u017ce to jednak jest fascynuj\u0105cy zaw\u00f3d. Ot\u00f3\u017c najpierw posz\u0142am na wiecz\u00f3r promuj\u0105cy ksi\u0105\u017ck\u0119 Heleny Kowalik \u201eWarszawa kryminalna\u201d. To zbi\u00f3r 28 s\u0105dowych reporta\u017cy, kt\u00f3re pokazuj\u0105 najs\u0142ynniejsze sprawy ostatniego dziesi\u0119ciolecia tocz\u0105ce si\u0119 przed warszawskimi s\u0105dami. Gdyby nie zaw\u00f3d dziennikarza pewnie o promocji bym si\u0119 nie dowiedzia\u0142a. Sama ksi\u0105\u017cka oczywi\u015bcie jest dost\u0119pna dla wszystkich, z autork\u0105 mo\u017cna si\u0119 skontaktowa\u0107 cho\u0107by przez jej stron\u0119 www, ale… nie o to chodzi. Wiecz\u00f3r autorski by\u0142 szczeg\u00f3lny, Byli na nim obecni niekt\u00f3rzy bohaterowie tych reporta\u017cy, a tak\u017ce prokuratorzy i s\u0119dziowie. Z sali pada\u0142y r\u00f3\u017cne pytania. Emilian Kami\u0144ski, kt\u00f3ry czyta\u0142 fragmenty rozpocz\u0105\u0142 nawet dyskusj\u0119 na temat kary \u015bmierci. Reporta\u017ce s\u0105 zwyk\u0142e i niezwyk\u0142e. Opisuj\u0105 oszustwa matrymonialne przy u\u017cyciu portali randkowych, morderstwa dla pieni\u0119dzy, strzelaj\u0105ce do siebie gangi, sfa\u0142szowane testamenty dla zdobycia warto\u015bciowych kamienic na Pradze, lekarzy oskar\u017conych na skutek intrygi politycznej, a tak\u017ce g\u0142o\u015bne na ca\u0142\u0105 Polsk\u0119 utopienie czteroletniego Micha\u0142ka w Wi\u015ble. Niezwyk\u0142e jest to, \u017ce Kowalik nie moralizuje i nie ocenia niczego. Pokazuje \u017cmudny proces dochodzenia do prawdy. Pokazuje toi, o czym media przewa\u017cnie ju\u017c milcz\u0105, jak w przypadku g\u0142o\u015bnej sprawy utopienia Micha\u0142ka. Wiedzia\u0142am wprawdzie, \u017ce matk\u0119 ch\u0142opca ostatecznie uniewinniono, ale dopiero z tej ksi\u0105\u017cki i z tego spotkania dowiedzia\u0142am si\u0119 kto tak naprawd\u0119 nakr\u0119ca\u0142 spr\u0119\u017cyn\u0119 oskar\u017ce\u0144 przeciwko tej kobiecie i kto tak naprawd\u0119 spowodowa\u0142, \u017ce wcze\u015bniej by\u0142a oskar\u017cona i skazywana za wsp\u00f3\u0142udzia\u0142, sterowanie zbrodni\u0105 itd. W ksi\u0105\u017cce nie ma jednak pewnej istotnej rzeczy. Tego dowiedzia\u0142am si\u0119 z trwaj\u0105cego trzy godziny spotkania. Zada\u0142am autorce bowiem pytanie, czy wierzy w sprawiedliwo\u015b\u0107 polskich s\u0105d\u00f3w. Skoro opisuje sprawy, kt\u00f3re ci\u0105gn\u0105 si\u0119 latami, s\u0105 rozpatrywane ponownie, wyroki kasowane itd. Co odpowiedzia\u0142a? \u017be wierzy! To jest dla mnie najbardziej niezwyk\u0142e, bo ja wierzy\u0107 w sprawiedliwo\u015b\u0107 polskiego s\u0105downictwa przesta\u0142am po pierwszej sprawie, w kt\u00f3rej by\u0142am stron\u0105. Kiedy s\u0105d da\u0142 wiar\u0119 fa\u0142szywym \u015bwiadkom itd.
\nNa spotkaniu z Kowalik by\u0142 obecny m.in. ojciec jednej z ofiar. Jego s\u0142owa, \u017ce wprawdzie dochodzenie do prawdy \u017cycia synowi nie zwr\u00f3ci, ale przynosi ulg\u0119, zapami\u0119tam na d\u0142ugo.
\nKilka dni po spotkaniu z Helen\u0105 Kowalik i jej pierwszym od lat pitawalem\u00a0po raz drugi pomy\u015bla\u0142am, \u017ce jednak m\u00f3j zaw\u00f3d jest fajny. Ot\u00f3\u017c\u00a0pojecha\u0142am na promocj\u0119 niezwyk\u0142ego albumu fotograficznego. Tytu\u0142 jak\u017ce wymowny – \u201eKolory wojny\u201d. Przyzwyczajona do czarno-bia\u0142ych zdj\u0119\u0107 ze swojego dzieci\u0144stwa patrzy\u0142am po raz kolejny zdumiona kolorami fotografii Juliana Bryana ameryka\u0144skiego reportera, kt\u00f3ry by\u0142 w Warszawie w 1939 roku, bo to one s\u0105 tre\u015bci\u0105 albumu. Nagle zobaczy\u0142am, \u017ce trzydzie\u015bci lat przed moim urodzeniem \u015bwiat jednak naprawd\u0119 by\u0142 kolorowy. To zdumiewa! Cz\u0119\u015b\u0107 fotografii zosta\u0142a pokolorowana przez ich autora po powrocie do Stan\u00f3w Zjednoczonych jeszcze w 1939 roku, cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a kolorowymi slajdami. A jednak \u015bwiat musia\u0142 by\u0107 wtedy barwny mimo wszystkiego co dzia\u0142o si\u0119 wok\u00f3\u0142. Zdj\u0119cia dokumentuj\u0105 r\u00f3\u017cne rzeczy i zdarzenia. Na przyk\u0142ad dwunastoletni\u0105 Kazi\u0119 nad cia\u0142em zabitej siostry. To jej zdj\u0119cie obieg\u0142o ca\u0142y \u015bwiat i sta\u0142o si\u0119 symbolem II wojny \u015bwiatowej. Ot\u00f3\u017c w Domu Spotka\u0144 z Histori\u0105 gdzie promocja mia\u0142a miejsce mog\u0142am pozna\u0107 pani\u0105 Kazimier\u0119. Ju\u017c dawno nie dwunastoletni\u0105, ale ca\u0142y czas pami\u0119taj\u0105c\u0105 moment, kiedy by\u0142a wykonana fotografia.
\n– Jaki on by\u0142 fajny ten Bryan. Jaki weso\u0142y! Nie wywy\u017csza\u0142 si\u0119! – m\u00f3wi\u0142a dzi\u015b ju\u017c osiemdziesi\u0119ciotrzyletnia pani Kazimiera. A potem opowiada\u0142a jak nie mog\u0142a uwierzy\u0107 w to co zobaczy\u0142a. Jak szuka\u0142a siostry, jak znalaz\u0142a ja le\u017c\u0105ca na jednym z podw\u00f3rek. I w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy tak krzycza\u0142a zjawi\u0142 si\u0119 ameryka\u0144ski reporter z aparatem. Dzi\u015b powiedzieliby\u015bmy, \u017ce mo\u017ce paparazzi, ale wtedy by\u0142y inne czasy. Bryan by\u0142 jeden i to on swoimi zdj\u0119ciami pokazywa\u0142 \u015bwiatu, ze Niemcy prowadz\u0105c wojn\u0119 z Polsk\u0105 z\u0142amali wszelkie konwencje. Pokazywa\u0142 bombardowane przez ich samoloty szpitale, prywatne domy i osiedla. Pokazywa\u0142 ludno\u015b\u0107 cywiln\u0105 kopi\u0105c\u0105 rowy przeciwlotnicze. W\u015br\u00f3d nich starozakonnych w cha\u0142atach \u2013 nie\u015bwiadomych tego, ze ju\u017c za kilka tygodni dostana opaski z gwiazda Dawida i jako podludzie trafi\u0105 do oboz\u00f3w i kom\u00f3r gazowych. Bryan ze swoim aparatem i kamer\u0105 (film dokumentalny o tym, co nakr\u0119ci\u0142 wtedy w Polsce wy\u015bwietla\u0142a niedawno TVP) trafi\u0142 w okolice Star\u00f3wki. Na jednym z podw\u00f3rek przy W\u00f3jtowskiej zobaczy\u0142 ch\u0142opca z kanarkiem w klatce. Sfotografowa\u0142 go. Ten ch\u0142opiec to pan Zygmunt. Wtedy dziesi\u0119ciolatek. Z kanarkiem w klatce b\u0142\u0105ka\u0142 si\u0119 w\u015br\u00f3d ruin. Na jedno z podw\u00f3rek pobieg\u0142 zobaczy\u0107 czy stoi dom, w kt\u00f3rym mieszkali koledzy. Domu nie by\u0142o, ale koledzy ocaleli, bo akurat byli gdzie indziej. To wiem od pana Zygmunta. Oboje i on i pani Kazimiera opowiadali jak spotkali Juliena Bryana dwadzie\u015bcia lat po zrobieniu tych zdj\u0119\u0107. Nie byli ju\u017c dzie\u0107mi. Kazimiera dopiero na tych zdj\u0119ciach zobaczy\u0142a, kto jeszcze by\u0142 obok w tamtym dniu i w tamtym miejscu opr\u00f3cz niej, bo poza Bryanem nikogo nie pami\u0119ta\u0142a. Tak by\u0142a oszo\u0142omiona pierwszym spotkaniem ze \u015bmierci\u0105.
\nOgl\u0105danie zdj\u0119\u0107 to jedno. Rozmowa twarz\u0105 w twarz z jednym z jego bohater\u00f3w to co\u015b innego. I w\u0142a\u015bnie fakt, \u017ce jako dziennikarz mam takie mo\u017cliwo\u015bci sprawia, \u017ce ca\u0142y czas jeszcze nim jestem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Cz\u0119sto, gdy je\u017cd\u017c\u0119 na spotkania autorskie, czytelnicy dowiedziawszy si\u0119, jak absorbuj\u0105cy jest zaw\u00f3d dziennikarza pytaj\u0105 czemu z niego nie zrezygnuj\u0119. Przecie\u017c mia\u0142abym wtedy wi\u0119cej czasu na pisanie. Pewnie kt\u00f3rego\u015b dnia tak zrobi\u0119, ale na razie jeszcze to wszystko mnie kr\u0119ci. Dlaczego? To w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki temu,…<\/p>\n