{"id":1802,"date":"2010-06-04T13:25:33","date_gmt":"2010-06-04T11:25:33","guid":{"rendered":"http:\/\/piekarska.blog.pl\/?p=1802"},"modified":"2010-06-04T13:25:33","modified_gmt":"2010-06-04T11:25:33","slug":"to-ja-wracam-do-ksiazek-2","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/?p=1802","title":{"rendered":"To ja wracam do ksi\u0105\u017cek"},"content":{"rendered":"

Rzeczywisto\u015b\u0107 dziennikarska w\u0142a\u015bciwie niszczy mnie z dnia na dzie\u0144. Przyznam, \u017ce nie chce mi si\u0119 ju\u017c o tym pisa\u0107, bo ile mo\u017cna? Do\u015b\u0107, \u017ce po 14 latach wsp\u00f3\u0142pracy z Telewizyjnym Kurierem Warszawskim nie znalaz\u0142am si\u0119 na grafiku reporterskim. Nie… nie wyrzucono mnie. Mog\u0119 przychodzi\u0107 i zg\u0142asza\u0107 tematy…\u00a0 Mo\u017ce pojad\u0119 na zdj\u0119cia. Tak zaczyna\u0142am 14 lat temu. To chyba koniec moje dziennikarskiego rozwoju w telewizji.\u00a0
By\u0107 mo\u017ce decyzja o nieumieszczeniu mnie na grafiku spowodowana jest tym, \u017ce przez ostatni miesi\u0105c je\u017adzi\u0142am na spotkania autorskie, wi\u0119c w redakcji bywa\u0142am rzadko. Nie\u015bmia\u0142o jednak zauwa\u017c\u0119, \u017ce gdy znienacka si\u0119 pojawi\u0142am i spytano, czy pojad\u0119 w nocy na zdj\u0119cia \u2013 to cho\u0107 by\u0142am zm\u0119czona podr\u00f3\u017cami \u2013 pojecha\u0142am!\u00a0
Gdy na plakatach Zwi\u0105zku Zawodowego Tw\u00f3rc\u00f3w Telewizyjnych WIZJA (nie nale\u017c\u0119, bo nie jestem na etacie) przeczyta\u0142am cytat z pewnego pana, kt\u00f3ry restrukturyzuje Telewizj\u0119 zamruga\u0142am powiekami. Ot\u00f3\u017c podobno ten pan powiedzia\u0142, \u017ce w Telewizji Polskiej pracuj\u0105 ludzie, kt\u00f3rzy na mie\u015bcie nie znale\u017aliby zatrudnienia. No jasny gwint! Mie\u0107 prac\u0119 tylko w telewizji \u2013 \u017ale! Mie\u0107 poza telewizj\u0105 \u2013 te\u017c \u017ale!
To ja wracam do ksi\u0105\u017cek…\u00a0
Korekta jeszcze trwa, ale dla poprawy nastroju (chyba bardziej swojego ni\u017c czytelnik\u00f3w) kolejny fragmencik wspomnie\u0144 \u201eKiedy by\u0142am ma\u0142a…\u201d<\/p>\n

Miamol, torebka i nocnik, czyli m\u00f3j ex-libris\u00a0<\/p>\n

Kiedy si\u0119 urodzi\u0142am brat mojego taty – stryj Bronek podarowa\u0142 mi swojego misia. Mi\u015b by\u0142 starszy ode mnie o co najmniej 20 lat i tego wzrostu, co ja. Babcia Konstancja powiedzia\u0142a, \u017ce takiej ma\u0142ej dziewczynce nie powinno dawa\u0107 si\u0119 takich wielkich misi\u00f3w, dlatego gdy sko\u0144czy\u0142am dwa miesi\u0105ce kupi\u0142a mi ma\u0142ego misia. Nowy mi\u015b d\u0142ugo nie mia\u0142 imienia a\u017c pewnego dnia zosta\u0142 nazwany Miamolem Pacanem. Imi\u0119 wzi\u0119\u0142o si\u0119 od miamolenia. Co to by\u0142o miamolenie? To by\u0142a czynno\u015b\u0107 oznaczaj\u0105ca ca\u0142owanie i tulenie, innymi s\u0142owy wielkie kochanie kogo\u015b. A sk\u0105d Pacan? Pacanem ojciec nazywa\u0142 jakiego\u015b pana od siebie z pracy. Pacana, przez kt\u00f3rego potem opu\u015bci\u0142 Muzeum Narodowe i rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Telewizji Polskiej. Jednak m\u00f3j Miamol Pacan z tamtym z\u0142ym pacanem z pracy nie mia\u0142 nic wsp\u00f3lnego poza swoim drugim imieniem. Los Miamola by\u0142 niezwykle burzliwy. Najpierw pad\u0142 ofiar\u0105 mojej ciekawo\u015bci. Bardzo intrygowa\u0142 mnie jego nos z czarnej masy plastycznej. Skuba\u0142am go wi\u0119c i skuba\u0142am a\u017c odpad\u0142. Przera\u017cona zmianami w wyrazie twarzy Miamola wydar\u0142am si\u0119 i wyrzuci\u0142am misia za \u0142\u00f3\u017cko. To zmartwi\u0142o moj\u0105 mam\u0119. Postanowi\u0142a Miamola zreperowa\u0107. Nosa z masy plastycznej przyczepi\u0107 si\u0119 nie uda\u0142o, ale… od czego ig\u0142a z czarn\u0105 nitk\u0105? Miamol zyska\u0142 nowy nos \u2013 haftowany. By\u0142 to jego pierwszy haftowany nos. Potem mia\u0142 ich jeszcze kilkadziesi\u0105t. Ostatni haftowa\u0142am mu ja. By\u0142am ju\u017c wtedy bardzo doros\u0142a, bo Miamol \u017cyje do dzi\u015b, cho\u0107 moim czytelnikom jego obecny wygl\u0105d mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 przera\u017caj\u0105cy. Wszystko jednak dlatego, \u017ce pierwsze haftowanie nosa by\u0142o tylko zwiastowaniem kolejnych wypadk\u00f3w, kt\u00f3rym ulega\u0142 Miamol Pacan. Miamol podobno by\u0142 \u017c\u00f3\u0142ty z bia\u0142ymi uszami, pluszowy i mia\u0142 czarne oczka. Pisz\u0119 \u201epodobno\u201d, bo ja tego jak wygl\u0105da\u0142, gdy by\u0142 nowy nie pami\u0119tam. Pami\u0119tam natomiast, \u017ce pewnego dnia babcia Konstancja uszy\u0142a mu czerwony kubraczek. Miamola wozi\u0142am ze sob\u0105 wsz\u0119dzie. Tak\u017ce na wakacje, kt\u00f3re a\u017c do p\u00f3j\u015bcia do szko\u0142y sp\u0119dza\u0142am w pa\u0142acu w Radziejowicach. Do pa\u0142acu, kt\u00f3ry by\u0142 domem pracy tw\u00f3rczej Ministerstwa Kultury i Sztuki przyje\u017cd\u017cali mi\u0119dzy innymi pisarze, piosenkarze i aktorzy. Jednym z nich by\u0142 s\u0142awny w\u00f3wczas aktor Tadeusz Fijewski, kt\u00f3rego potem podziwia\u0142am w roli Starego Czere\u015bniaka w serialu \u201eCzterej Pancerni i pies\u201d. W\u0142a\u015bnie! Pies! Tadeusz Fijewski przyjecha\u0142 tam z czarnym psem. Pies mia\u0142 kr\u0119cone w\u0142osy, by\u0142 podobny do pudla i… zapewne spodoba\u0142 mu si\u0119 Miamol, bo wyrwa\u0142 mi go z r\u0119ki i tarmosz\u0105c na prawo i lewo pogna\u0142 z nim w pysku na \u015brodek trawnika przed pa\u0142acem. Zanios\u0142am si\u0119 strasznym szlochem. Psu Miamola wprawdzie odebrano, ale ju\u017c nie mia\u0142 na sobie kubraczka. W ramach zemsty powiedzia\u0142am panu Fijewskiemu, \u017ce jest star\u0105 dup\u0105, a jego pies czym\u015b jeszcze gorszym, ale czym \u2013 nie wiedzia\u0142am, bo nie zna\u0142am w\u00f3wczas brzydszego s\u0142owa ni\u017c dupa. Mama wzi\u0119\u0142a mnie wtedy zreszt\u0105 na powa\u017cn\u0105 rozmow\u0119 i powiedzia\u0142a, \u017ce takich s\u0142\u00f3w dziewczynka nie powinna u\u017cywa\u0107. Nie by\u0142 to jednak dobry pomys\u0142, bo zakazany owoc smakuje przecie\u017c najlepiej, a s\u0142owo dupa sta\u0142o si\u0119 w\u00f3wczas moim ulubionym i zacz\u0119\u0142am u\u017cywa\u0107 go jeszcze cz\u0119\u015bciej.\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

By\u0107 mo\u017ce kiedy\u015b opisz\u0119 przygody samego Miamola. Nie zabraknie wtedy historii, jak niemal rozbierany by\u0142 wagon I klasy w poci\u0105gu relacji Warszawa Che\u0142m, bo Miamol wpad\u0142 mi za fotel i nie dawa\u0142o rady go wyj\u0105\u0107. Ani tej, gdy przed sklepem spo\u017cywczym na \u015brodku osiedla zn\u00f3w wyrwa\u0142 mi go jaki\u015b pies. Ani jak jedna dziewczynka chcia\u0142a mi go odebra\u0107 i wyrywa\u0142a z r\u0105k, a ja krzycza\u0142am:\u00a0
– Na pomoc! Na pomoc! Zabiera mi Miamola!
Miamol towarzyszy\u0142 mi nie tylko na wakacjach, ale i w domu i to przy wszystkich czynno\u015bciach. Najcz\u0119\u015bciej ba\u0142am go ze sob\u0105 na nocnik, na kt\u00f3rym przesiadywa\u0142am godzinami. Na nocniku nie siada\u0142am jednak tak, jak robi\u0105 to inne dzieci. M\u00f3j nocnik to by\u0142o tak naprawd\u0119 krzes\u0142o z wielk\u0105 dziur\u0105, pod kt\u00f3r\u0105 podstawiany by\u0142 emaliowany bia\u0142y uryna\u0142, bo tak nocnik nazywa\u0142 tata. Na tym krze\u015ble z nocnikiem jad\u0142am, ogl\u0105da\u0142am obrazki i czyta\u0142am ksi\u0105\u017cki, a wi\u0119c siedzia\u0142am godzinami tul\u0105c Miamola. Drugim przedmiotem, z kt\u00f3rym sz\u0142am na nocnik by\u0142a torebka. Bez torebki i Miamola nocniczkowanie nie mia\u0142o dla mnie \u017cadnego sensu. Wszystko dlatego, \u017ce by\u0142am nie tylko dzieckiem, ale i ma\u0142\u0105 kobiet\u0105. Z wiekiem jednak coraz bardziej przeistacza\u0142am si\u0119 w kobiet\u0119. Mia\u0142am wi\u0119c coraz wi\u0119ksze torebki, w kt\u00f3rych mie\u015bci\u0142o si\u0119 coraz wi\u0119cej przedmiot\u00f3w \u015bwiadcz\u0105cych o tym, jakiej jestem p\u0142ci. Przewa\u017ca\u0142y bransoletki, pier\u015bcionki i koraliki. Brakowa\u0142o mi jednak szminki, o kt\u00f3rej marzy\u0142am, ale… od czego wyobra\u017ania? Za szmink\u0119 s\u0142u\u017cy\u0142 mi czerwony pionek od chi\u0144czyka. Gdy mama nie widzia\u0142a wyjmowa\u0142am go z torebki i udawa\u0142am, \u017ce szminkuj\u0119 usta. Raz zrobi\u0142am to na przystanku tramwajowym. Ko\u0142o mnie siedzia\u0142 jaki\u015b pan. Wytrzeszczy\u0142 oczy i \u015bmiej\u0105c si\u0119 szturchn\u0105\u0142 moj\u0105 mam\u0119 i spyta\u0142:\u00a0
– Widzi pani?\u00a0
– Co pan chce. Normalne! Przecie\u017c to kobieta! – odpar\u0142a mama wzruszaj\u0105c ramionami, a ja wtedy zapami\u0119ta\u0142am, \u017ce kobieta zawsze ma w torebce szmink\u0119.\u00a0
Od ma\u0142ego uwielbia\u0142am ksi\u0105\u017cki i domaga\u0142am si\u0119 czytania. Najbardziej lubi\u0142am, gdy czyta\u0142a mi babcia Janka. Babcia czyta\u0142a bezg\u0142o\u015bnie i w og\u00f3le bezg\u0142o\u015bnie m\u00f3wi\u0142a. Dawno, dawno temu, gdy nie by\u0142o mnie jeszcze na \u015bwiecie, przesz\u0142a operacj\u0119 usuni\u0119cia krtani. Wstawiono jej wtedy w szyj\u0119 tak\u0105 rurk\u0119. Ja jednak rozumia\u0142am wszystko, co babcia do mnie m\u00f3wi\u0142a i wszystko, co mi czyta\u0142a, bo chyba sama czyta\u0142am z ruchu jej warg. W ka\u017cdym razie dzi\u0119ki temu, \u017ce babcia czyta\u0142a nie wydaj\u0105c \u017cadnego g\u0142osu, ja pozna\u0142am literki. Gdy babcia Janka nie nad\u0105\u017ca\u0142a z czytaniem zaczyna\u0142am czyta\u0107 sama. Dlatego moja biblioteka rozrasta\u0142a si\u0119 w zastraszaj\u0105cym tempie. Mia\u0142am swoje ulubione ksi\u0105\u017cki i… ich rysownik\u00f3w. Uwielbia\u0142am chodzi\u0107 z rodzicami na targi ksi\u0105\u017cki, bo wtedy kupowali mi ich bardzo du\u017co i wiele z nich mia\u0142o podpisy pisarzy lub rysownik\u00f3w, czyli autografy. Na przyk\u0142ad \u201ePali si\u0119\u201d Jana Brzechwy by\u0142o z autografem Marii Uszackiej. Po autograf posz\u0142am z Miamolem pod pach\u0105. Maria Uszacka posadzi\u0142a mnie na stole obok siebie i wielkim czarnym flamastrem narysowa\u0142a w ksi\u0105\u017cce mojego Misia. Potem siada\u0142am na nocniku z Miamolem, t\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 i oczywi\u015bcie torebk\u0105. Tata widz\u0105c moje zami\u0142owanie do ksi\u0105\u017cek postanowi\u0142 zaprojektowa\u0107 mi ex-libris. Ex-libris to taki znaczek, kt\u00f3ry wklejaj\u0105 do ksi\u0105\u017cek ich mi\u0142o\u015bnicy. Ex-libris informuje ka\u017cdego, kto bierze dana ksi\u0105\u017ck\u0119 do r\u0119ki, kto jest jej w\u0142a\u015bcicielem. Tata mia\u0142 sw\u00f3j ex-libris. Przedstawia\u0142 nasz warszawski Zamek Kr\u00f3lewski, kt\u00f3ry wtedy nie by\u0142 jeszcze odbudowany i kolumn\u0119 Zygmunta. Jaki b\u0119dzie m\u00f3j? Ciekawo\u015b\u0107 z\u017cera\u0142a mnie. Nad projektem ex-librisu tata pracowa\u0142 ze swoim przyjacielem wujkiem Jackiem Chruszczy\u0144skim. Pewnego dnia dzie\u0142o zosta\u0142o uko\u0144czone i obaj z dum\u0105 mi je zaprezentowali. Pop\u0142aka\u0142am si\u0119 z rozpaczy, bo m\u00f3j ex-libris przedstawia\u0142 nocnik, na kt\u00f3rym widnia\u0142 misio, torebka i napis \u201eex-libris Ma\u0142gosi Piekarskiej\u201d. Krzycza\u0142am i tupa\u0142am, \u017ce nie chc\u0119 takiego ex-librisu, bo jestem cesarz\u00f3wn\u0105 i kr\u00f3lewn\u0105, ale tata by\u0142 nieugi\u0119ty. Powiedzia\u0142, \u017ce to jest ex-libris, kt\u00f3ry zrobi karier\u0119. Ale nie chcia\u0142am mu wierzy\u0107. No bo jak\u0105 karier\u0119 mo\u017ce zrobi\u0107 nocnik z misiem i torebk\u0105?<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

P.S. 12 czerwca wraz z kilkoma pisarzami organizujemy z okazji \u015awiatowego Dnia Bookcrossingu \u2013 uwalnianie ksi\u0105\u017cek w Warszawie na Saskiej K\u0119pie. Szczeg\u00f3\u0142y \u2013 wkr\u00f3tce! A kto ciekaw ju\u017c teraz, zapraszam na Facebooka <\/a>\ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Rzeczywisto\u015b\u0107 dziennikarska w\u0142a\u015bciwie niszczy mnie z dnia na dzie\u0144. Przyznam, \u017ce nie chce mi si\u0119 ju\u017c o tym pisa\u0107, bo ile mo\u017cna? Do\u015b\u0107, \u017ce po 14 latach wsp\u00f3\u0142pracy z Telewizyjnym Kurierem Warszawskim nie znalaz\u0142am si\u0119 na grafiku reporterskim. Nie… nie wyrzucono mnie. Mog\u0119 przychodzi\u0107 i…<\/p>\n

Czytaj dalej… To ja wracam do ksi\u0105\u017cek<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[841,1014],"class_list":["post-1802","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-pisarstwo","tag-mis","tag-pisarstwo-2","wpcat-6-id"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1802","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1802"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1802\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1802"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1802"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1802"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}