S\u0105 trzy pytania, kt\u00f3re kocham nad \u017cycie. Kocham je tak, \u017ce ilekro\u0107 je s\u0142ysz\u0119, prawie dostaj\u0119 sza\u0142u. Napisa\u0142am \u201eprawie\u201d, bo w rezultacie nic z tym nie robi\u0119 poza udzielaniem na nie debilnej odpowiedzi…<\/p>\n
Pierwsze brzmi: \u201eCzy to ty?\u201d<\/span> Drugie moje ulubione pytanie brzmi: \u201e\u015apisz?\u201d<\/span> Wreszcie trzecie moje ulubione pytanie brzmi: \u201eCzy jest tu X?\u201d<\/span> S\u0105 trzy pytania, kt\u00f3re kocham nad \u017cycie. Kocham je tak, \u017ce ilekro\u0107 je s\u0142ysz\u0119, prawie dostaj\u0119 sza\u0142u. Napisa\u0142am \u201eprawie\u201d, bo w rezultacie nic z tym nie robi\u0119 poza udzielaniem na nie debilnej odpowiedzi… Pierwsze brzmi: \u201eCzy to ty?\u201d Chcia\u0142abym pozna\u0107 kogo\u015b, kto na takie pytanie…<\/p>\n
\nChcia\u0142abym pozna\u0107 kogo\u015b, kto na takie pytanie odpowiedzia\u0142by:
\n– To nie ja. To m\u00f3j brat bli\u017aniak!
\nPodejrzewam, \u017ce nie zrobi\u0142yby tego ani bli\u017aniaczki Olsen ani s\u0142ynni bracia Mrok, kt\u00f3rzy zdaniem tw\u00f3rc\u00f3w serialu \u201eW\u0142atcy m\u00f3ch\u201d cierpi\u0105 na zaparcie na szk\u0142o ani nawet mi\u0142o\u015bciwie nam panuj\u0105cy prezydent Lech.
\nMam takiego koleg\u0119 z podstaw\u00f3wki (a potem z liceum), z kt\u00f3rym zwi\u0105zana jestem niewidzialn\u0105 duchow\u0105 p\u0119powin\u0105, co objawia si\u0119 w ten spos\u00f3b, \u017ce po pierwsze uprawiamy podobne zawody, po drugie mamy podobne zainteresowania, a po trzecie nie musimy wiele i d\u0142ugo gada\u0107, by wiedzie\u0107 jaki mamy nastr\u00f3j i co nam w g\u0142owach si\u0119 dzieje. W ka\u017cdym razie ten\u017ce kolega dawno, dawno temu (kiedy rozmawiali\u015bmy w\u0142a\u015bnie o tych debilnych pytaniach) opowiedzia\u0142 mi histori\u0119 swojej cioci, kt\u00f3ra bodaj\u017ce w Petersburgu (a wtedy zapewne w Leningradzie) um\u00f3wiona by\u0142a w hotelowym hallu z pewnym panem. Wiedzia\u0142a o nim, \u017ce ma wygl\u0105d europejczyka. Przysz\u0142a do hotelu, rozejrza\u0142a si\u0119, a ujrzawszy pana o wygl\u0105dzie europejczyka podesz\u0142a i zada\u0142a pytanie:
\n– Eta wy?
\nPan odpowiedzia\u0142:
\n– Da. Eta ja.
\nA na to uradowana ciocia powiedzia\u0142a:
\n– No to pajdiom.
\n– Niet \u2013 odpar\u0142 pan i doda\u0142 jaki\u015b przymiotnik, po kt\u00f3rym ona zorientowa\u0142a si\u0119, \u017ce zosta\u0142a wzi\u0119ta za kobiet\u0119 tzw. lekkich obyczaj\u00f3w. A wszystko dlatego, \u017ce nie spyta\u0142a, czy to pan np. Aleksy Niko\u0142ajewicz To\u0142stoj, tylko \u201eCzy to pan?\u201d. I jak tu odpowiedzie\u0107:
\n– Nie. To nie ja?
\nPrzecie\u017c ka\u017cdy poza cierpi\u0105cym na rozdwojenie ja\u017ani schizofrenikiem jest sob\u0105, wi\u0119c jego ja to ja. pomna, \u017ce ja to ja s\u0142ysz\u0105c g\u0142upie pytanie odpowiadam:
\n– Nie. To nie ja. To m\u00f3j duch.<\/p>\n
\nUwielbiam, jak kto\u015b mnie budzi i o to pyta. No bo je\u015bli kto\u015b \u015bpi, to nie odpowie, wi\u0119c po co pyta\u0107. A je\u015bli odpowie, \u017ce \u015bpi, to co to oznacza? Mo\u017ce… \u017ce zosta\u0142 obudzony? A je\u015bli tak jest, \u017ce kto\u015b spa\u0142, a tym pytaniem zosta\u0142 obudzony, to co ma odpowiedzie\u0107? Zabi\u0107! Przynajmniej wzrokiem lub s\u0142owami! Najbardziej lubi\u0119, kiedy kto\u015b mi to pytanie zadaje SMS’em, a ja je znajduj\u0119 rano. Jestem wtedy przeszcz\u0119\u015bliwa, bo zupe\u0142nie nie wiem co odpisa\u0107. Przewa\u017cnie wi\u0119c milcz\u0119 uznaj\u0105c, \u017ce skoro wtedy, gdy pyta\u0142 nie odpowiedzia\u0142am, to chyba rozumie, \u017ce spa\u0142am.<\/p>\n
\nPytanie w 99,99% zadawane jest w momencie, kiedy ewidentnie wida\u0107, \u017ce X tu nie ma. Gdy s\u0142ysz\u0119 to pytanie, a na za\u0142\u0105czonym obrazku wida\u0107, \u017ce X jest nieobecny to z regu\u0142y wstaj\u0119, \u0142api\u0119 si\u0119 za cztery litery i macaj\u0105c po tym miejscu, gdzie plecy ko\u0144cz\u0105 swoja szlachetn\u0105 nazw\u0119 m\u00f3wi\u0119:
\n– Tu te\u017c go nie ma.
\nDzi\u015b um\u00f3wi\u0142am si\u0119 z Eksiem niedaleko jego miejsca pracy, a w\u0142a\u015bciwie mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce prawie w jego pracy. Do knajpki Pizza Hut gdzie si\u0119 um\u00f3wili\u015bmy mia\u0142 dojecha\u0107 nasz syn. Siedzia\u0142am w knajpce i pisa\u0142am, a Eksio co jaki\u015b czas wybiega\u0142 z pracy i pyta\u0142, czy \u201ema\u0142y\u201d ju\u017c jest. Gdy spyta\u0142 o to po raz pi\u0105ty, a przecie\u017c wida\u0107 by\u0142o, \u017ce \u201ema\u0142ego\u201d nie ma, bo 16-latek to nie szpilka, ani nawet nie Calineczka, odpar\u0142am z kamiennym wyrazem twarzy:
\n– Maciek ju\u017c jest, ale schowa\u0142am go w torebce.
\nEksio najpierw zaniem\u00f3wi\u0142. Dopiero po chwili pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105 i mrukn\u0105\u0142, \u017ce przyjdzie p\u00f3\u017aniej.
\nA ja si\u0119 zastanawiam nad tymi trzema moimi ulubionymi pytaniami. Czemu ludzie je zadaj\u0105? I ni cholery nie wiem!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"