Cz\u0119sto si\u0119 nad tym zastanawiam. Zw\u0142aszcza, gdy w redakcji omawiamy jakie\u015b materia\u0142y, w kt\u00f3rych mowa jest o zwierz\u0119tach i jedna z szefowych podkre\u015bla, \u017ce pies nie mo\u017ce by\u0107 wa\u017cniejszy od cz\u0142owieka. Dla mnie mo\u017ce. A czasem chyba jest. W sumie jak si\u0119 zastanowi\u0142am, to gdy Zrazik zjad\u0142 czekolad\u0119 bardziej martwi\u0142o mnie to, czy mu to nie zaszkodzi, a nie to, \u017ce nie mam czekolady. Zawsze mog\u0119 kupi\u0107 drug\u0105. Jakby mu zaszkodzi\u0142a, dopiero by\u0142abym zrozpaczona. Pies robi nam krzywd\u0119 tylko raz, gdy umiera. A cz\u0142owiek? Pytanie retoryczne. A jednak! Nie wszyscy tak my\u015bl\u0105. Kiedy przed Wigili\u0105 kole\u017canka z pracy \u2013 Martyna Rux \u2013 przygotowywa\u0142a program \u201eM\u00f3j pies i inne zwierzaki\u201d o naszych redakcyjnych zwierz\u0119tach, jedna z uwag dyrekcji by\u0142a taka, \u017ce nasze psy s\u0105 „ma\u0142o ekskluzywne”. \u017be wiele os\u00f3b w redakcji ma zwierz\u0119ta ze \u015bmietnika. Martyna spyta\u0142a szefa, czy nie jest dumny ze swoich dziennikarzy, \u017ce maj\u0105 takie dobre serce? Chyba da\u0142o mu to do my\u015blenia, bo wyrazi\u0142 zgod\u0119 na emisj\u0119 programu z kundlami. Przypomnia\u0142o mi si\u0119 to, bo wczoraj przyby\u0142 Eksio zobaczy\u0107 si\u0119 z synem i opowiedzia\u0142 o Mi\u015bku. Wr\u00f3ci\u0142am do domu z podr\u00f3\u017cy do Jas\u0142a, gdy siedzia\u0142 w fotelu w du\u017cym pokoju i do razu z miejsca (nie czekaj\u0105c a\u017c zostawi\u0119 rzeczy i zdejm\u0119 p\u0142aszcz) zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107, \u017ce zgin\u0105\u0142 mu pies, ale ju\u017c si\u0119 znalaz\u0142, ale co on prze\u017cy\u0142 to jego. Jako\u015b ub\u0142aga\u0142am, by pozwoli\u0142 mi si\u0119 rozebra\u0107 (zw\u0142aszcza z but\u00f3w) i m\u00f3wi\u0119: – Teraz wal! Co si\u0119 sta\u0142o z Mi\u015bkiem. I tu rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 opowie\u015b\u0107. Zanim jednak j\u0105 przytocz\u0119, kilka s\u0142\u00f3w wyja\u015bnienia. Pies Eksia to w\u0142a\u015bciwie pies te\u015bciowej. Te\u015bciowa jednak niestety przebywa od 2 lat w domu opieki, wi\u0119c\u2026 17-letni Misiek zwany \u201epanem Bambiszko\u201d zosta\u0142 pod opiek\u0105 Eksia. Misiek jest wykastrowanym kundlem, g\u0142uchym (by go zawo\u0142a\u0107 trzeba na niego tupa\u0107, wtedy rozumie drgania pod\u0142ogi i reaguje), \u015blepym i chyba ma psiego Alzheimera. W\u0142a\u015bnie dlatego zgin\u0105\u0142. Eksio wpad\u0142 w czarn\u0105 rozpacz. Rozpocz\u0105\u0142 poszukiwania. Po dw\u00f3ch dniach Misiek znalaz\u0142 si\u0119 w schronisku \u201eNa Paluchu\u201d. Eksio najpierw tam zadzwoni\u0142. Jego rozmowa by\u0142a mniej wi\u0119cej taka. – Zgin\u0105\u0142 mi pies, mo\u017ce jest u pa\u0144stwa? – Jak wygl\u0105da. – Taki \u201epan Bambiszko\u201d. – Ma\u0142o precyzyjne okre\u015blenie \u2013 stwierdzi\u0142a pani. \u2013 Tutaj \u201epan\u00f3w Bambiszk\u00f3w\u201d s\u0105 setki. Dlatego Eksio zacz\u0105\u0142 opisywa\u0107, \u017ce jego \u201epan Bambiszko\u201d to \u015blepy, g\u0142uchy, kud\u0142aty, troch\u0119 jamnikowaty kundel. Pani poda\u0142a adres strony internetowej i poprosi\u0142a o przejrzenie, czy w\u015br\u00f3d ostatnich przybysz\u00f3w do schroniska nie ma Mi\u015bka. By\u0142. Dlatego Eksio (kt\u00f3ry ca\u0142y czas jest w gipsie) pojecha\u0142 tam ze znajomymi. Na miejscu poszed\u0142 do biura i pyta o \u201epana Bambiszko\u201d. Rozmowa zacz\u0119\u0142a si\u0119 od nowa. Jak wygl\u0105da, czy ma pan numer itd. Gdy wreszcie Misiek zosta\u0142 namierzony zawo\u0142ano piel\u0119gniarza, by przyni\u00f3s\u0142 psa. – Sk\u0105d go przynie\u015b\u0107? \u2013 spyta\u0142 piel\u0119gniarz. – Z geriatrii \u2013 pad\u0142a odpowied\u017a, kt\u00f3ra Eksia i roz\u015bmieszy\u0142a i za\u0142ama\u0142a. Po chwili Misiek trafi\u0142 w jego r\u0119ce. Zaszczepiony, zaczipowany itd., ale w maksymalnym stresie. Eksio zabra\u0142 rozdygotanego psa do domu. Opowiadaj\u0105c mi to stwierdzi\u0142: – Dziwili si\u0119, \u017ce odbieram takiego starego psa. A on tam sp\u0119dzi\u0142 48 godzin jak w pierdlu na do\u0142ku. I jeszcze te okropne nieustaj\u0105ce szczekanie innych ps\u00f3w. – No, ale przecie\u017c on g\u0142uchy – m\u00f3wi\u0119. – Tak, ale jak szczekaj\u0105 to pewnie czuje drgania. Najg\u0142upsze jest to, \u017ce jaki\u015b tydzie\u0144 temu Eksio powiedzia\u0142, \u017ce ten \u201epan Bambiszko\u201d tak go wnerwia, \u017ce ma ju\u017c go dosy\u0107. A teraz\u2026 Z opowie\u015bci wynika\u0142o, \u017ce dwa dni odchodzi\u0142 od zmys\u0142\u00f3w. Hm. Mnie Zrazik te\u017c czasem wnerwia, ale gdy kilka razy gdzie\u015b mi zgin\u0105\u0142, to ma\u0142o na zawa\u0142 nie zesz\u0142am. Mam zdj\u0119cia, gdy \u201epan Bambiszka\u201d mia\u0142 kilka miesi\u0119cy. Weso\u0142y, malutki, s\u0142odki kundelek z roze\u015bmianym pyskiem. Uciek\u0142 wtedy te\u015bciowej, a ta zap\u0142akana zadzwoni\u0142a, by\u015bmy pomogli jej w szukaniu. Znalaz\u0142 si\u0119. Wtedy polecia\u0142 za suk\u0105. Teraz za suk\u0105 nie lata, bo kastrat. I nie wygl\u0105da ju\u017c s\u0142odko i nie jest roze\u015bmiany. Psy jak ludzie \u2013 nie wszystkie \u0142adnie si\u0119 starzej\u0105. Misiek \u0142adnie si\u0119 nie zestarza\u0142. Ginie jednak jak dawniej, bo chyba i w\u0119ch mu szwankuje, wi\u0119c ma problemy z wyw\u0105chaniem drogi do domu. Tylko serce ci\u0105gle bije w tym geriatrycznym ciele. Jego do telewizji nie wpuszczono by nawet do programu „Pies czeka na cz\u0142owieka”. Nikt nie uwierzy\u0142by, \u017ce kto\u015b mo\u017ce go jeszcze kocha\u0107. A jednak! Nawet Eksio si\u0119 zdziwi\u0142. Samym sob\u0105 oczywi\u015bcie. PS. Podr\u00f3\u017c „z powrotem” by\u0142a lepsza od tej „tam”. A mo\u017ce straci\u0142am w\u0119ch? Jak „pan Bambiszko”? Ej… chyba nie. W\u0142a\u015bnie w \u0142azience poczu\u0142am smr\u00f3d psich szczyn. Zrazik. Zaznaczy\u0142 teren oblewaj\u0105c zas\u0142onk\u0119 od prysznica.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Cz\u0119sto si\u0119 nad tym zastanawiam. Zw\u0142aszcza, gdy w redakcji omawiamy jakie\u015b materia\u0142y, w kt\u00f3rych mowa jest o zwierz\u0119tach i jedna z szefowych podkre\u015bla, \u017ce pies nie mo\u017ce by\u0107 wa\u017cniejszy od cz\u0142owieka. Dla mnie mo\u017ce. A czasem chyba jest. W sumie jak si\u0119 zastanowi\u0142am, to gdy…<\/p>\n