Wprawdzie tytu\u0142 sugeruje, \u017ce co\u015b robi si\u0119 samo, ale… nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce samo nic si\u0119 nie pisze. Ja pisz\u0119. Wy\u0142\u0105czy\u0142am kom\u00f3rk\u0119 i pisz\u0119. Ostatni tydzie\u0144 zaowocowa\u0142 dwoma sko\u0144czonymi rozdzia\u0142ami i dwoma zacz\u0119tymi.
\nTu fragmencik…
\nMalutki…<\/p>\n
(…) Zanim kelnerka przynios\u0142a zam\u00f3wione przez Kub\u0119 dwie kawy i dwie szarlotki Ma\u0142gosia zd\u0105\u017cy\u0142a wys\u0142ucha\u0107 opowie\u015bci o tym, \u017ce prawdziwy eksperyment, kt\u00f3ry przeprowadzono w Stanfordzie w 1971 roku zako\u0144czy\u0142 si\u0119 ju\u017c po 6 dniach, kiedy w odgrywaj\u0105cych role stra\u017cnik\u00f3w obudzili si\u0119 sady\u015bci, a w odgrywaj\u0105cych role wi\u0119\u017ani\u00f3w za\u0142amani ludzie wpadaj\u0105cy w depresje. <\/em> Oczywi\u015bcie, jak znam siebie, b\u0119d\u0119 w tym fragmencie jeszcze grzeba\u0107… tak, jak i we wszystkich innych i w ca\u0142ej powie\u015bci. Publikuj\u0119 jednak kawa\u0142eczek, by pokaza\u0107 czytelnikom, \u017ce prace nabra\u0142y tempa. Mam oczywi\u015bcie \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce ten fragmencik m\u00f3wi niewiele tym, kt\u00f3rzy nie czytali „LO-terii” na \u0142amach Cogito, a nie m\u00f3wi zupe\u0142nie nic tym, ktorzy nie czytali „Klasy pani Czajki”. zapewniam jednak, \u017ce „LO-teria” b\u0119dzie mog\u0142a istnie\u0107 samodzielnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wprawdzie tytu\u0142 sugeruje, \u017ce co\u015b robi si\u0119 samo, ale… nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce samo nic si\u0119 nie pisze. Ja pisz\u0119. Wy\u0142\u0105czy\u0142am kom\u00f3rk\u0119 i pisz\u0119. Ostatni tydzie\u0144 zaowocowa\u0142 dwoma sko\u0144czonymi rozdzia\u0142ami i dwoma zacz\u0119tymi. Tu fragmencik… Malutki… (…) Zanim kelnerka przynios\u0142a zam\u00f3wione przez Kub\u0119 dwie…<\/p>\n
– Jaki z tego wniosek? \u2013 spyta\u0142a. <\/em>
– Ba! Jest ich kilka \u2013\u00a0 odpar\u0142 Kuba. \u2013 Jeden z psycholog\u00f3w stwierdzi\u0142, \u017ce odgrywanie r\u00f3l spo\u0142ecznych wp\u0142ywa na kszta\u0142towanie si\u0119 osobowo\u015bci cz\u0142owieka. Dzieje si\u0119 tak szczeg\u00f3lnie wtedy, gdy nie ma mo\u017cliwo\u015bci odrzuci\u0107 roli jak\u0105 odgrywa, a tak jest w przypadku wi\u0119\u017ania. <\/em>
– No, ale w przypadku stra\u017cnika\u2026<\/em>
– No owszem\u2026 bycie stra\u017cnikiem wi\u0119ziennym to wyb\u00f3r, ale\u2026 W przypadku eksperymentu w Stanford ludzie nie wiedzieli, czy zostan\u0105 stra\u017cnikami czy wi\u0119\u017aniami. <\/em>
– Mo\u017ce wszyscy liczyli na to, \u017ce zostan\u0105 stra\u017cnikami?<\/em>
– Wiesz\u2026 o tym nie pomy\u015bla\u0142em. Ciekawa koncepcja. <\/em>
– No bo po co si\u0119 zg\u0142aszali? Chyba nie po to, by ich poni\u017cano.<\/em>
– Umys\u0142 ludzki ca\u0142y czas pozostaje zagadk\u0105, cho\u0107 sporo o nim wiemy. Ja ci podam przyk\u0142ad. Wiesz, \u017ce wiedzia\u0142em, \u017ce p\u00f3jdziesz ze mn\u0105 do kina?<\/em>
– A sk\u0105d?<\/em>
– Jak ci\u0119 zaprasza\u0142em to powiedzia\u0142em takie zdanie: \u201eBy\u0142bym bardzo niepocieszony, gdyby\u015b nie chcia\u0142a mi towarzyszy\u0107.\u201d<\/em>
– Powiedzia\u0142e\u015b\u2026 nawet pomy\u015bla\u0142am sobie, \u017ce zabrzmia\u0142o to strasznie staro\u015bwiecko. <\/em>
– Owszem. Ale, czy jak to us\u0142ysza\u0142a\u015b nie pomy\u015bla\u0142a\u015b te\u017c przypadkiem, \u017ce nie mo\u017cesz mi odm\u00f3wi\u0107, bo b\u0119dzie mi przykro?<\/em>
– Tak w\u0142a\u015bnie pomy\u015bla\u0142am \u2013 szepn\u0119\u0142a Ma\u0142gosia i zaczerwieni\u0142a si\u0119. <\/em>
– No widzisz \u2013 Kuba pokiwa\u0142 g\u0142owa i nie patrz\u0105c na ni\u0105 miesza\u0142 swoj\u0105 kaw\u0119. – I to w\u0142a\u015bnie wiadomo o cz\u0142owieku. Jak si\u0119 zachowa w pewnych sytuacjach. No co\u015b ty\u2026 – urwa\u0142 patrz\u0105c na min\u0119 dziewczyny. Wydawa\u0142o mu si\u0119, \u017ce nawet widzi jak zaszkli\u0142y jej si\u0119 oczy. Wzi\u0105\u0142 j\u0105 delikatnie za r\u0119k\u0119 i przysun\u0105\u0142 do ust. \u2013 Ma\u0142gosia! Nie chcia\u0142em ci\u0119 urazi\u0107. Po prostu chcia\u0142em, by\u015b posz\u0142a ze mn\u0105 do kina. <\/em>
– Akurat na ten film?<\/em>
– Na ten, bo wiedzia\u0142em, \u017ce zrobi na tobie wra\u017cenie i potem sobie podyskutujemy. Na mnie zreszt\u0105 te\u017c zrobi\u0142. Czu\u0142em narastaj\u0105c\u0105 we mnie agresj\u0119 wobec stra\u017cnik\u00f3w. Cho\u0107 nie ja by\u0142em wi\u0119\u017aniem. Czu\u0142em, \u017ce i mnie dopada ta machina. <\/em>
– A nie mog\u0142e\u015b z kole\u017cankami ze studi\u00f3w? <\/em>
– Ale one s\u0105 ma\u0142o odkrywcze\u2026 My\u015bl\u0119, \u017ce \u017cadna z nich by nie powiedzia\u0142a, \u017ce mo\u017ce wszyscy, kt\u00f3rzy szli do eksperymentu szli z my\u015bl\u0105, \u017ce b\u0119d\u0105 stra\u017cnikami. <\/em>
– A sk\u0105d wiedzia\u0142e\u015b, \u017ce ja b\u0119d\u0119? – spyta\u0142a Ma\u0142gosia patrz\u0105c Kubie prosto w oczy. (…)<\/em><\/p>\n