Dawno tak nie zaniem\u00f3wi\u0142am jak po filmie „Mamma Mia”. Dlaczego? Po pierwsze: nigdy, przenigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce z piosenek Abby mo\u017cna zrobi\u0107 musical. Po drugie: r\u00f3wnie\u017c nigdy, przenigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce Pierce Brosnan mo\u017ce \u015bpiewa\u0107. Wprawdzie nie \u015bpiewa rewelacyjnie, a nawet powiem, \u017ce s\u0142abo, ale to jego zwyk\u0142e i s\u0142abe \u015bpiewanie ma ogromny urok. Rozczula. Po trzecie: r\u00f3wnie\u017c nigdy, przenigdy nie przypuszcza\u0142am, \u017ce znam wszystkie te piosenki, a tak si\u0119 okaza\u0142o. Z tych trzech wy\u017cej wymienionych powod\u00f3w chodz\u0119 kolejny dzie\u0144 i nuc\u0119, albo wy\u015bpiewuj\u0119 na ca\u0142e gard\u0142o Abb\u0119. Wszystko w zale\u017cno\u015bci od tego, gdzie si\u0119 znajduj\u0119. W\u015br\u00f3d ludzi nuc\u0119 pod nosem, w domu \u015bpiewam na ca\u0142e gard\u0142o. Pewnie z tego powodu mnie teraz boli.\u00a0
Dawno nie widzia\u0142am tak niesamowicie mi\u0119dzypokoleniowego filmu. Jednocze\u015bnie nic tak, jak te piosenki nie u\u015bwiadomi\u0142y mi jak szybko mija czas. Wydaje mi si\u0119, \u017ce to zaledwie wczoraj posz\u0142am z Ka\u015bk\u0105 do kina T\u0119cza (jednego z czterech na \u017boliborzu, gdzie si\u0119 wychowa\u0142am) na film Abba, a przecie\u017c od tego czasu min\u0119\u0142o 30 lat! Ka\u015bka od dawna mieszka w Austrii, a jej dzieci chyba s\u0105 ju\u017c doros\u0142e. Film, cho\u0107 by\u0142 dokumentem, zrobi\u0142 na nas – dwunastoletnich podlotkach – ogromne wra\u017cenie. To by\u0142a te\u017c jedna z niewielu mo\u017cliwo\u015bci pos\u0142uchania piosenek Abby. Wtedy rzadko kto mia\u0142 magnetofon, a je\u015bli mia\u0142… nie mia\u0142 Abby. Kaset z muzyk\u0105 grupy nie mo\u017cna by\u0142o kupi\u0107 w zwyk\u0142ych sklepach. Trzeba by\u0142o poczeka\u0107 a\u017c kto\u015b sprowadzi i przegra\u0107. Oczywi\u015bcie pod warunkiem, \u017ce mia\u0142o si\u0119 kabel. Pozostawa\u0142o radio, a to oznacza\u0142o czekanie na to a\u017c zagraj\u0105. By\u0142a tez telewizja, ale w niej… Abba pojawi\u0142a si\u0119 tylko raz w kultowym i nowoczesnym jak na tamte czasy programie Studio 2. By\u0142o to jak wielkie otwarcie si\u0119 na \u015bwiat. Albo jakby wielki \u015bwiat wkroczy\u0142 do ma\u0142ej zapyzia\u0142ej w\u00f3wczas Polski.
Gdy wyszli\u015bmy z kina z filmu „Mamma Mia!” syn spyta\u0142 jak to z t\u0105 Abb\u0105 by\u0142o, bo on s\u0142ysza\u0142, \u017ce to syf. C\u00f3\u017c… gdy nasta\u0142 stan wojenny wa\u017cniejsza sta\u0142a si\u0119 muzyka m\u00f3wi\u0105ca o czym innym ni\u017c o mi\u0142o\u015bci czy ta\u0144cach. Nasta\u0142 czas kontestacji, walki z systemem itd. Muzyka, kt\u00f3rej celem by\u0142o niesienie rado\u015bci zesz\u0142a na drugi, a mo\u017ce nawet trzeci plan. Dzi\u015b zn\u00f3w zachwycamy si\u0119 Abb\u0105, bo tzw. wojny na g\u00f3rze coraz mniej nas obchodz\u0105. No i chcemy zn\u00f3w wr\u00f3ci\u0107 do dzieci\u0144stwa. Cho\u0107 na chwil\u0119. Na jeden film Abba w \u017coliborskim kinie T\u0119cza. Przynajmniej ja. Mamma mia! Ale\u017c ten czas szybko przemija!
Ps. To nie jest recenzja. \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dawno tak nie zaniem\u00f3wi\u0142am jak po filmie „Mamma Mia”. Dlaczego? Po pierwsze: nigdy, przenigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce z piosenek Abby mo\u017cna zrobi\u0107 musical. Po drugie: r\u00f3wnie\u017c nigdy, przenigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce Pierce Brosnan mo\u017ce \u015bpiewa\u0107. Wprawdzie nie \u015bpiewa rewelacyjnie,…<\/p>\n