Zasady „Savoir-Vivre”, czyli dobrego wychowania s\u0105 nam wpajane od ma\u0142ego. Zosta\u0142y nawet spisane i mo\u017cna je kupi\u0107 w formie podr\u0119cznika. Wydaje mi si\u0119 jednak, \u017ce \u015bredniokultutralny cz\u0142owiek nie musi ich czyta\u0107, bo po prostu pewne rzeczy wynosi z domu.<\/p>\n
To w domu i to we wczesnym dzieci\u0144stwie rodzice ucz\u0105, \u017ce podczas jedzenia nie trzyma si\u0119 \u0142okci na stole. M\u00f3wi\u0105, \u017ce nie puszcza si\u0119 przy ludziach b\u0105k\u00f3w, nie beka, nie d\u0142ubie si\u0119 w nosie i nie zjada tego co si\u0119 w nim znajdzie. Przypominaj\u0105, \u017ce zatyka si\u0119 buzi\u0119, gdy si\u0119 kaszle, \u017ce zas\u0142ania si\u0119 j\u0105, gdy ziewa, a ostatnio wpaja si\u0119 dzieciom nawet to, \u017ce niegrzecznie jest prowadzi\u0107 g\u0142o\u015bne i d\u0142ugie rozmowy przez kom\u00f3rk\u0119 w miejscach publicznych. A jednak! nadal na drodze spotykamy cham\u00f3w.
\nDzi\u015b wybra\u0142am si\u0119 do Krakowa na spotkanie z czytelnikami W drodze TAM – wszystko by\u0142o w porz\u0105dku. By\u0142o raniutko. Ludzie w przedziale grzeczni i nawet nikt do nich nie dzwoni\u0142. Jeden pan wykona\u0142 dwa kr\u00f3tkie telefony, ale rozmawia\u0142 tak cicho, \u017ce nikomu to nie przeszkadza\u0142o. Gorzej by\u0142o Z POWROTEM. Do przedzia\u0142u wsiad\u0142 pan, kt\u00f3ry na wst\u0119pie wsadzi\u0142 mi pod nos cztery litery. Po prostu wypi\u0105\u0142 je, bo pocz\u0105\u0142 sobie mo\u015bci\u0107 siedzenie, a nie umia\u0142 tego zrobi\u0107 bez rozpychania si\u0119 i absorbowania swoj\u0105 osob\u0105 ca\u0142ego przedzia\u0142u. Kiedy ju\u017c pan wymo\u015bci\u0142\u00a0 sobie siedzenie i usiad\u0142 rozpocz\u0105\u0142 telefonowanie. Gada\u0142 jak naj\u0119ty przez dobre 15 minut z jednym cz\u0142owiekiem, a potem z kilkoma innymi. Z ka\u017cdym z nich d\u0142ugo i g\u0142o\u015bno. Pan by\u0142 nies\u0142ychanie wprost g\u0142o\u015bny, egzaltowany i przy tym wielce z siebie zadowolony. Pr\u00f3bowa\u0142am nie s\u0142ucha\u0107, ale nie da\u0142o si\u0119. Wy\u0142\u0105cza\u0142am s\u0142uch… nadaremno. Strz\u0119py g\u0142o\u015bnej rozmowy o filmie, jakiej\u015b kobiecie, kt\u00f3r\u0105 spotka\u0142 najpierw w Brazylii a teraz w Krakowie, jakich\u015b planowanych i nieplanowanych spotkaniach, przeczytanych ksi\u0105\u017ckach i obejrzanych filmach wpija\u0142y mi si\u0119 w mozg i uniemo\u017cliwia\u0142y pisanie i czytanie. Zacz\u0119\u0142am pana obserwowa\u0107 k\u0105tem oka. Rozpar\u0142 si\u0119, macha\u0142 nog\u0105 za\u0142o\u017con\u0105 na nog\u0119 i rozmawiaj\u0105c rozgl\u0105da\u0142 si\u0119 po przedziale, jakby chcia\u0142 sprawdzi\u0107, czy zrobi\u0142o to na kim\u015b wra\u017cenie. Na mnie zrobi\u0142o, ale negatywne. Ta g\u0142o\u015bna rozmowa, po tym wsadzeniu dupska pod nos, po prostu mnie dobi\u0142a. Nikt jednak si\u0119 nie odzywa\u0142, cho\u0107 wraz z reszt\u0105 wsp\u00f3\u0142pasa\u017cer\u00f3w spojrzeli\u015bmy po sobie. W pewnym momencie pan przesta\u0142 wykonywa\u0107 telefony. Zaj\u0105\u0142 si\u0119 lektur\u0105. Czyta\u0142 Freuda, a w\u0142a\u015bciwie chyba udawa\u0142, \u017ce czyta, bo szpanowa\u0142 ok\u0142adk\u0105 i ca\u0142y czas rozgl\u0105da\u0142 si\u0119 po przedziale. Zagl\u0105dsa\u0142 s\u0105siadkom przez rami\u0119 i czyta\u0142 ich lektury (nawet SMS’y). Nudzi\u0142 si\u0119. Pewnie dlatego na jaki\u015b czas wyszed\u0142 i zrobi\u0142o si\u0119 przyjemnie. Niestety pan wr\u00f3ci\u0142. Zn\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 telefonowanie. A\u00a0 kiedy odnios\u0142am nieodparte wra\u017cenie, \u017ce obdzwoni\u0142 ju\u017c wszystkich znajomych i nie bardzo wiedzia\u0142 co ze sob\u0105 pocz\u0105\u0107, zosta\u0142am dobita po raz kolejny. Ot\u00f3\u017c pan, chyba z tych nud\u00f3w w\u0142a\u015bnie, rozpocz\u0105\u0142 d\u0142ugie i mozolne kopanie palcem w nosie. D\u0142uba\u0142 w nim i d\u0142uba\u0142 jakby mia\u0142 nadziej\u0119 dokopania si\u0119 do sztab z\u0142ota. Po chwili co\u015b wyd\u0142uba\u0142 i obejrzawszy uwa\u017cnie pstrykn\u0105\u0142 palcami, a wyd\u0142ubany „skarb” upad\u0142 gdzie\u015b na pod\u0142og\u0119. Opad\u0142y mi r\u0119ce. Zw\u0142aszcza, \u017ce po chwili pan si\u0119gn\u0105\u0142 do drugiej dziurki i ca\u0142a trudna i „palco\u0142omna” operacja rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 od nowa. Pan mia\u0142 przy tym min\u0119 znudzonego hrabiego. C\u00f3\u017c… tylko min\u0119. Prawdziwy hrabia zna\u0142by zasady. Dla niego „Savoir-vivre” by\u0142by chlebem powszednim, a nie bab\u0105 z nosa rzucon\u0105 niedbale na pod\u0142og\u0119 poci\u0105gu chyba po to, by swoim DNA zawartym w tym „skarbie” zaznaczy\u0107 obecno\u015b\u0107 w Intercity.<\/p>\n
PS. Powy\u017cszy tekst pisa\u0142am jeszcze w poci\u0105gu. Obcowanie z panem trwa\u0142o. Jak si\u0119 sko\u0144czy\u0142o? Na po\u017cegnanie pan nie tylko zn\u00f3w wsadzi\u0142 mi pod nos cztery litery, ale jeszcze zdzieli\u0142 mnie w \u0142eb kurtk\u0105, kt\u00f3r\u0105 zak\u0142ada\u0142 tak, jakby w przedziale nie by\u0142o nikogo poza nim. Innej pani przejecha\u0142 po nogach walizk\u0105 i bez po\u017cegnania opu\u015bci\u0142 przedzia\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zasady „Savoir-Vivre”, czyli dobrego wychowania s\u0105 nam wpajane od ma\u0142ego. Zosta\u0142y nawet spisane i mo\u017cna je kupi\u0107 w formie podr\u0119cznika. Wydaje mi si\u0119 jednak, \u017ce \u015bredniokultutralny cz\u0142owiek nie musi ich czyta\u0107, bo po prostu pewne rzeczy wynosi z domu. To w domu i to we…<\/p>\n