Niedawno pisa\u0142am o tym jak koledzy z redakcji \u017cartem oskar\u017cyli mnie o u\u015bmiercienie Gustawa Holoubka, bo dwa dni przed jego zgonem pokazywa\u0142am parodi\u0119 Holoubka w wykonaniu Macieja Stuhra. M\u00f3wi sie, \u017ce parodia najwy\u017csz\u0105 form\u0105 uznania, a jednak… Kiedy wczoraj ponownie chcia\u0142am pokaza\u0107 komu\u015b filmik z Maciejem Stuhrem parodiuj\u0105cym Holoubka okaza\u0142o si\u0119, \u017ce… zosta\u0142 usuni\u0119ty z Youtube. C\u00f3\u017c… historia lubi si\u0119 powtarza\u0107.<\/p>\n
Kiedy w dwudziestoleciu Tadeusz Boy-\u017bele\u0144ski opublikowa\u0142 „Br\u0105zownik\u00f3w”, w kt\u00f3rych odbr\u0105zowi\u0142 Fredr\u0119 i Mickiewicza posypa\u0142y si\u0119 na jego g\u0142ow\u0119 gromy. Nie znam cz\u0142owieka, kt\u00f3ry przeczytawszy „Br\u0105zownik\u00f3w” nie pokocha\u0142by bardziej Mickiewicza czy Fredry. Ta ksi\u0105\u017cka uczyni\u0142a ich bardziej ludzkimi w oczach potomnych, a jednak… nie lubimy odbr\u0105zawia\u0107. Wzrucamy ludzi na pomniki i piedesta\u0142y, cho\u0107 oni sami cz\u0119sto lepiej czuli si\u0119 mi\u0119dzy nami. Czemu dzis o tym pisz\u0119? Bo od trzech lat, czyli od \u015bmierci papie\u017ca Jana Paw\u0142a II mamy ponury 1 kwietnia i ponury tydzie\u0144. Zupe\u0142nie jakby szacunek i uwielbienie by\u0142y czym\u015b przeciwstawnym do u\u015bmiechu. Przypomina mi to dysput\u0119 znan\u0105 z ksi\u0105\u017cki „Imi\u0119 r\u00f3\u017cy” Umberto Eco o tym czy Pan Jezus si\u0119 u\u015bmiecha\u0142 i \u015bmia\u0142. Czcigodny Jorge twierdzi\u0142, \u017ce sie nie \u015bmia\u0142, bo nie ma na ten temat wzmianki w Biblli. „Nie ma r\u00f3wnie\u017c o tym, \u017ce si\u0119 nie \u015bmia\u0142” zauwa\u017cy\u0142 William de Baskerville. Co wtedy us\u0142ysza\u0142? „Tum podex carmen extulit horridullum”, czyli… „wtedy ty\u0142ek wyda\u0142 z siebie pie\u015b\u0144 straszliw\u0105”. Ta \u0142aci\u0144ska sentencja mia\u0142a u\u015bwiadomi\u0107 Williama de Baskerville, \u017ce bzdury gada. Ubr\u0105zawiamy przez lata wszystkich i wszystko co si\u0119 da. Gdy rok temu zmar\u0142 kolega z pracy – szacowny redaktor Stanis\u0142aw W\u0142odarski rozgorza\u0142a dysputa, czy w materiale wspomnieniowym mo\u017ce pa\u015b\u0107, \u017ce nazywalismy go „Wujem”! A przecie\u017c on swoja „ksywk\u0119” uwielbia\u0142! Paranoja!<\/p>\n
Dzi\u015b jest trzecia rocznica smierci Jana Paw\u0142a II – najweselszego papie\u017ca w historii. \u015amier\u0107 cz\u0142owieka to jego narodziny dla nieba. To chwila, na kt\u00f3ra czeka ka\u017cdy wierz\u0105cy chrze\u015bcijanin. A jednak w dniu narodzin Naszego Papie\u017ca dla nieba jeste\u015bmy ponurzy. M\u00f3wi\u0119 temu veto! Nie dajmy si\u0119 zwariowa\u0107. Na szcz\u0119scie kiedy\u015b drukiem ukaza\u0142y si\u0119 „Kwiatki Jana Paw\u0142a II” zamieszczam wyj\u0105tki.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Szklana klatka<\/p>\n
Papie\u017c by\u0142 bardzo niezadowolony z tego, \u017ce obwozi si\u0119 go w szklanej klatce. Pomys\u0142u tego broni\u0142a pewna Polka, maj\u0105c mo\u017cliwo\u015b\u0107 rozmowy z Janem Paw\u0142em II w Krakowie.<\/p>\n
– Ta klatka zmniejsza jednak ryzyko – t\u0142umaczy\u0142a – Nic nie poradzimy, \u017ce si\u0119 l\u0119kamy o Wasz\u0105 \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107…<\/p>\n
– Ja te\u017c – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 Papie\u017c – niepokoj\u0119 si\u0119 o swoj\u0105 \u015bwi\u0105tobliwo\u015b\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Wszyscy sobie poszli<\/p>\n
Kt\u00f3rego\u015b wieczoru, podczas szpitalnej rekonwalescencji w klinice Gemelli po zamachu na Placu \u015bwi\u0119tego Piotra, Papie\u017c wyszed\u0142 ze swojego pokoju na opustosza\u0142y korytarz. Rozejrza\u0142 si\u0119 i powiedzia\u0142: „\u0141adne rzeczy, wszyscy sobie poszli, a mnie zostawili!”<\/p>\n
<\/p>\n
Podryw na ksi\u0119dza<\/p>\n
Pewnego razu Karol Worty\u0142a wybra\u0142 si\u0119 na samotn\u0105 wycieczk\u0119 w g\u00f3ry.<\/p>\n
Ubrany sportowo, wygl\u0105da\u0142 tak, jak wielu innych turyst\u00f3w. W trakcie w\u0119dr\u00f3wki spostrzeg\u0142, \u017ce zapomnia\u0142 zegarka, podszed\u0142 wi\u0119c do opalaj\u0105cej si\u0119 na uboczu m\u0142odej kobiety i ju\u017c mia\u0142 zapyta\u0107 o godzin\u0119, gdy ta u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119.<\/p>\n
– Zapomnia\u0142 pan zegarka, co?<\/p>\n
– A sk\u0105d pani wie? – zapyta\u0142 zaskoczony Wojty\u0142a.<\/p>\n
– Z do\u015bwiadczenia – odrzek\u0142a – Jest pan dzi\u015b ju\u017c dziesi\u0105tym m\u0119\u017cczyzn\u0105, kt\u00f3ry zapomnia\u0142 zegarka. Zaczyna si\u0119 od zegarka, potem proponuje si\u0119 winko, wieczorem dansing…<\/p>\n
– Ale\u017c prosz\u0119 pani, ja jestem ksi\u0119dzem – przerwa\u0142 jej zawstydzony Wojty\u0142a<\/p>\n
– Wie pan – odpowiedzia\u0142a rozbawiona nieznajoma – podrywano mnie w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b, ale na ksi\u0119dza to pierwszy raz.<\/p>\n
<\/p>\n
Je\u017adzi\u0107 po kardynalsku<\/p>\n
Pewnego razu zapytano Karola Wojty\u0142\u0119, czy uchodzi, aby kardyna\u0142 je\u017adzi\u0142 na nartach. Wojty\u0142a u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 i odpar\u0142:<\/p>\n
– Co nie uchodzi kardyna\u0142owi, to \u017ale je\u017adzi\u0107 na nartach!<\/p>\n
<\/p>\n
Przeprosiny<\/p>\n
Metropolita krakowski Karol Wojty\u0142a przyjecha\u0142 na pogrzeb sufragana cz\u0119stochowskiego, biskupa Stanis\u0142awa Czajki, niemal w ostatniej chwili. Witaj\u0105c si\u0119 ze zgromadzonymi na uroczysto\u015bci biskupami, jako\u015b pomin\u0105\u0142 biskupa z Siedlec. Rych\u0142o jednak si\u0119 spostrzeg\u0142, wr\u00f3ci\u0142, podszed\u0142 do pomini\u0119tego i powiedzia\u0142:<\/p>\n
– \u015awinia jestem, nie przywita\u0142em Ksi\u0119dza Biskupa!<\/p>\n
<\/p>\n
Po\u017cegnanie biskup\u00f3w<\/p>\n
Po jednym ze spotka\u0144 Papie\u017c po\u017cegna\u0142 polskich biskup\u00f3w s\u0142owami znanej pie\u015bni: „O cze\u015b\u0107 wam, panowie magnaci!”<\/p>\n
<\/p>\n
Wi\u0119cej ju\u017c nic nie powiem<\/p>\n
Przed ponad 25 laty Papie\u017c w ten spos\u00f3b zako\u0144czy\u0142 pierwsz\u0105 audiencj\u0119 dla Polak\u00f3w: „Wi\u0119cej ju\u017c nic nie m\u00f3wi\u0119, bo jeszcze bym co\u015b takiego powiedzia\u0142, \u017ce p\u00f3\u017aniej Kongregacja Nauki Wiary musia\u0142aby si\u0119 do mnie dobra\u0107”.<\/p>\n
<\/p>\n
Opaleni kardyna\u0142owie<\/p>\n
Pod koniec pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, w czerwcu 1979 roku, up\u0142ywaj\u0105cej pod znakiem upa\u0142\u00f3w, Papie\u017c oznajmi\u0142, \u017ce jej pierwszy efekt jest ju\u017c widoczny – opalili si\u0119 towarzysz\u0105cy mu kardyna\u0142owie.<\/p>\n
<\/p>\n
Jako\u015b cz\u0142api\u0119<\/p>\n
Podczas czwartej pielgrzymki do Ojczyzny, w Olsztynie, dziennikarzowi „Gazety Wyborczej” uda\u0142o si\u0119 wychyli\u0107 g\u0142ow\u0119 ponad t\u0142um i zapyta\u0107 Jana Paw\u0142a II o zdrowie.<\/p>\n
– A jako\u015b cz\u0142api\u0119 – odpowiedzia\u0142 Papie\u017c.<\/p>\n
<\/p>\n
Z\u0142o\u015b\u0107 pi\u0119kno\u015bci szkodzi<\/p>\n
Przed kilku laty – wspomina watyka\u0144ski korespondent Telewizji Publicznej, Jacek Moskwa – po modlitwie „Anio\u0142 Pa\u0144ski” Jan Pawe\u0142 II przemawia\u0142, niemal krzycz\u0105c. Zaraz potem, podczas audiencji w Pa\u0142acu Apostolskim, Moskwa prosi\u0142 Papie\u017ca, aby na siebie uwa\u017ca\u0142, bo jego chrypka zaniepokoi\u0142a dziennikarzy.<\/p>\n
– To ze z\u0142o\u015bci – usprawiedliwia\u0142 si\u0119 Papie\u017c.<\/p>\n
A odchodz\u0105c doda\u0142: – A z\u0142o\u015b\u0107 pi\u0119kno\u015bci szkodzi.<\/p>\n
<\/p>\n
Z Wami dziecinniej\u0119<\/p>\n
Podczas jednej ze swoich wizytacji rzymskich parafii Papie\u017c – jak to mia\u0142 w zwyczaju – wda\u0142 si\u0119 w rozmow\u0119 z dzie\u0107mi.<\/p>\n
– Wy jeste\u015bcie m\u0142odzi, a ja ju\u017c jestem stary – powiedzia\u0142.<\/p>\n
– Nie, nie jeste\u015b stary – gromko zaprotestowa\u0142y dzieci.<\/p>\n
– Tak, ale jak jestem z wami, to dziecinniej\u0119 – replikowa\u0142 Papie\u017c.<\/p>\n
<\/p>\n
M\u00f3w mi wujaszku<\/p>\n
Podczas pierwszej wizyty w USA Papie\u017c spotka\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 prezydenta Jimmy\u2019ego Cartera. Pi\u0119cioletnia w\u00f3wczas wnuczka prezydenta, maj\u0105c k\u0142opoty z wyg\u0142oszeniem powitania, powtarza\u0142a w k\u00f3\u0142ko:<\/p>\n
– Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107, Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107.<\/p>\n
Papie\u017c, chc\u0105c wybawi\u0107 dziewczynk\u0119 z k\u0142opot\u00f3w, wzi\u0105\u0142 j\u0105 w ramiona i powiedzia\u0142:<\/p>\n
– M\u00f3w mi wujaszku.<\/p>\n
<\/p>\n
Papieskie wagary<\/p>\n
Podczas powitania w Monachium Papie\u017c spyta\u0142 licznie obecne dzieci: „Dano wam dzi\u015b wolne w szkole?”. „Tak” – wrzasn\u0119\u0142a z rado\u015bci\u0105 dzieciarnia. „To znaczy – skomentowa\u0142 Jan Pawe\u0142 II – \u017ce papie\u017c powinien cz\u0119\u015bciej tu przyje\u017cd\u017ca\u0107”.<\/p>\n
<\/p>\n
Jak si\u0119 czuje piesek<\/p>\n
Jeden z watyka\u0144skich pra\u0142at\u00f3w chcia\u0142 si\u0119 nauczy\u0107 polskiego, wi\u0119c sprowadzi\u0142 sobie nasz elementarz. Nauka by\u0142a jednak tak pospieszna, \u017ce kiedy chcia\u0142 si\u0119 now\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 pochwali\u0107 przed Ojcem \u015awi\u0119tym, co\u015b mu si\u0119 pomyli\u0142o i zamiast: „Jak si\u0119 czuje Papie\u017c”, rzek\u0142: „Jak si\u0119 czuje piesek?”. Papie\u017c spojrza\u0142 na niego zdumiony, po czym odpali\u0142: „Hau, hau”.<\/p>\n
<\/p>\n
Jan Pawe\u0142 – Paw\u0142owi<\/p>\n
Podczas pierwszej pielgrzymki do Niemiec zebranym na mszy tak spodoba\u0142y si\u0119 cytowane przez Papie\u017ca s\u0142owa \u015bw. Paw\u0142a, \u017ce przerwali mu i zacz\u0119li bi\u0107 brawo. Kiedy Ojciec \u015awi\u0119ty zn\u00f3w doszed\u0142 do g\u0142osu, przerywaj\u0105c przygotowan\u0105 mow\u0119, stwierdzi\u0142: „Dzi\u0119kuj\u0119 w imieniu \u015bwi\u0119tego Paw\u0142a”.<\/p>\n
<\/p>\n
To tylko wasza konstytucja<\/p>\n
W ostatnim dniu pielgrzymki do Polski w 1983 roku podczas po\u017cegnania na lotnisku genera\u0142 Jaruzelski poskar\u017cy\u0142 si\u0119 Papie\u017cowi, \u017ce ten w swych homiliach niezwykle surowo potraktowa\u0142 re\u017cim komunistyczny.<\/p>\n
– Ja jedynie przytacza\u0142em artyku\u0142y waszej w\u0142asnej konstytucji – odpar\u0142 \u0142agodnie Papie\u017c.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie szumcie siostry nam<\/p>\n
W hiszpa\u0144skiej Avili, gdy szum czyniony przez rozradowane zakonnice stawa\u0142 si\u0119 ju\u017c wprost nie do zniesienia, Papie\u017c wypali\u0142: „Te siostry, kt\u00f3re \u015blubowa\u0142y milczenie, ha\u0142asuj\u0105 tu najg\u0142o\u015bniej”.<\/p>\n
<\/p>\n
Niech \u017cyje \u0142upie\u017c…<\/p>\n
Podczas ostatniej pielgrzymki w Pe\u0142pinie: „Jak tak krzyczycie \u2019Niech \u017cyje papie\u017c\u2019, przypomina mi si\u0119, gdy kto\u015b si\u0119 pomyli\u0142 i krzykn\u0105\u0142: \u2019Niech \u017cyje \u0142upie\u017c\u2019. Ja was do tego nie zach\u0119cam”.<\/p>\n
<\/p>\n
Ech, popapie\u017cy\u0107<\/p>\n
Ojciec \u015awi\u0119ty do odwiedzaj\u0105cego Go polskiego ksi\u0119dza:<\/p>\n
– Poczekaj chwil\u0119 na mnie, musz\u0119 troch\u0119 popapie\u017cy\u0107.<\/p>\n
Papie\u017c nie da sob\u0105 kr\u0119ci\u0107<\/p>\n
Podczas drugiej pielgrzymki do Ojczyzny w 1983 roku t\u0142umy krakowian gromadzi\u0142y si\u0119 przed domem arcybiskup\u00f3w, kt\u00f3ry by\u0142 rezydencj\u0105 Ojca \u015awi\u0119tego. Ludzie ani my\u015bleli rozsta\u0107 si\u0119 ze stoj\u0105cym w oknie papie\u017cem i bez ko\u0144ca przed\u0142u\u017cali dialog z nim. Wreszcie Ojciec \u015awi\u0119ty powiedzia\u0142: „Cztery lata temu kr\u0119cili\u015bcie mn\u0105, jak chcieli, a teraz ju\u017c jestem starym papie\u017cem i nie dam sob\u0105 kr\u0119ci\u0107”.<\/p>\n
Ten to ma dech<\/p>\n
W czasie tej samej pielgrzymki, 22 czerwca 1983 roku, na krakowskich b\u0142oniach odby\u0142a si\u0119 beatyfikacja dw\u00f3ch powsta\u0144c\u00f3w styczniowych – brata Alberta Chmielowskiego i ojca Rafa\u0142a Kalinowskiego. W trakcie ceremonii buchn\u0105\u0142 nagle z kadzielnicy wielki p\u0142omie\u0144, z kt\u00f3rym nie mogli sobie poradzi\u0107 ani ministranci, ani ksi\u0119\u017ca koncelebranci. Wreszcie \u00f3wczesny ceremoniarz papieski ks. John Magee, Irlandczyk, dmuchn\u0105\u0142 tak skutecznie, \u017ce p\u0142omie\u0144 zgas\u0142 i z kadzielnicy pocz\u0105\u0142 unosi\u0107 si\u0119 upragniony dymek. Wydarzenie nie usz\u0142o uwagi Ojca \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry, si\u0119gaj\u0105c po kadzid\u0142o, powiedzia\u0142 z uznaniem o swoim ceremoniarzu: „Ten to ma dech!”.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie m\u0105drz si\u0119, lecz m\u00f3dl<\/p>\n
Ojciec Jan Andrzej K\u0142oczowski, dominikanin, zapyta\u0142 kiedy\u015b Papie\u017ca, czy dojdzie do skutku planowane w roku jubileuszowym 2000 spotkanie przedstawicieli trzech wielkich religii:<\/p>\n
– Czy na G\u00f3rze Synaj pojawi\u0105 si\u0119 chrze\u015bcijanie, muzu\u0142manie i \u017bydzi? – docieka\u0142 zakonnik<\/p>\n
– Ty si\u0119 nie wym\u0105drzaj, ty si\u0119 m\u00f3dl! – odpowiedzia\u0142 Ojciec \u015awi\u0119ty<\/p>\n
<\/p>\n
Czy protestanci wstan\u0105 wcze\u015bniej<\/p>\n
Podczas pierwszej pielgrzymki do Niemiec w 1980 roku jeden z dziennikarzy zagadn\u0105\u0142 Jana Paw\u0142a II, czy zgadza si\u0119 z opini\u0105, \u017ce za ma\u0142o czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142 na rozmowy z protestantami.<\/p>\n
„W Moguncji mog\u0119 wsta\u0107 o dwie godziny wcze\u015bniej, a\u017ceby z nimi rozmawia\u0107, ale czy oni te\u017c wcze\u015bniej wstan\u0105?” – opowiedzia\u0142 Papie\u017c<\/p>\n
<\/p>\n
Niesforny Papie\u017c<\/p>\n
Jak wiadomo podczas wizyty w 1999 roku w Polsce Jan Pawe\u0142 II zachorowa\u0142 i z tego powodu odwo\u0142ano jego wizyt\u0119 w Gliwicach. Ojciec \u015awi\u0119ty nie dopu\u015bci\u0142 jednak do tego, aby to \u015bl\u0105skie miasto by\u0142o jedynym miejscem na trasie jego pielgrzymki, kt\u00f3rego nie odwiedzi\u0142. Niespodziewanie w ostatnim dniu wizyty, 17 czerwca, przyby\u0142 do Gliwic, a zebranemu p\u00f3\u0142 milionowi wiernych dzi\u0119kowa\u0142 za „\u015bwi\u0119t\u0105 cierpliwo\u015b\u0107 dla Papie\u017ca”. Pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 gwar\u0105 \u015bl\u0105sk\u0105, Jan Pawe\u0142 II tak oto dialogowa\u0142 z t\u0142umem:<\/p>\n
– Wida\u0107, \u017ce \u015al\u0105zak cierpliwy i twardy, bo ja bym z takim Papie\u017cem nie wytrzyma\u0142. Ma przyjecha\u0107, nie przyje\u017cd\u017co, potem znowu ni ma przyjecha\u0107 – przyje\u017cdzo<\/p>\n
– Nic nie szkodzi – odparli wierni.<\/p>\n
– No, to dobrze. Jak nic nie szkodzi, to jako\u015b ze spokojnym sumieniem odjad\u0119 do Rzymu.<\/p>\n
<\/p>\n
Ja w tym wieku by\u0142em papie\u017cem<\/p>\n
W 1992 roku ojciec Leon Knabit zosta\u0142 zaproszony na kolacj\u0119 do Ojca \u015awi\u0119tego w pa\u0142acu watyka\u0144skim. W pewnym momencie Papie\u017c nieoczekiwanie zapyta\u0142: „To ile ojciec ma w\u0142a\u015bciwie lat?”.<\/p>\n
– „Sze\u015b\u0107dziesi\u0105t trzy” – odpar\u0142 benedyktyn.<\/p>\n
– O to w tym wieku ja ju\u017c by\u0142em papie\u017cem – odrzek\u0142 Jan Pawe\u0142 II.<\/p>\n
– Wiem o tym. Wiem i bardzo mi wstyd – powiedzia\u0142 ociec Leon i obaj wybuchn\u0119li \u015bmiechem.<\/p>\n
<\/p>\n
Kurcz\u0119 jest ta\u0144sze<\/p>\n
Ksi\u0105dz Mieczys\u0142aw Mali\u0144ski, przyjaciel Ojca \u015awi\u0119tego, podczas jednej ze swoich wizyt w domu papieskim nie posiada\u0142 si\u0119 ze zdumienia, kiedy siostra us\u0142uguj\u0105ca do sto\u0142u papie\u017cowi przynios\u0142a gospodarzowi na kolacj\u0119 ryb\u0119, a jemu poda\u0142a na talerzu kurczaka. Ksi\u0105dz Mieczys\u0142aw zapyta\u0142: „Dlaczego?”<\/p>\n
– Dosta\u0142e\u015b kurcz\u0119, bo kurcz\u0119 jest ta\u0144sze – oznajmi\u0142 z u\u015bmiechem Ojciec \u015awi\u0119ty.<\/p>\n
<\/p>\n
Kluger za Papie\u017ca?<\/p>\n
W 1997 roku, podczas wizyty w Zakopanem, Jan Pawe\u0142 II spotka\u0142 siew „Ksi\u0119\u017c\u00f3wce” ze swoimi kolegami gimnazjalnymi Teofliem Bojesiem i Stanis\u0142awem Jur\u0105.<\/p>\n
– Jak d\u0142ugo zamierza Wasza \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107 zosta\u0107 z nami w Polsce tym razem? – zapyta\u0142 Jura – mam nadziej\u0119, \u017ce przynajmniej miesi\u0105c?<\/p>\n
– Och, nie – odpowiedzia\u0142 Jan Pawe\u0142 II – Musz\u0119 wraca\u0107 do Rzymu pojutrze. Wiecie, \u017ce jestem papie\u017cem. Mam du\u017co pracy w Watykanie.<\/p>\n
– Dlaczego uciekasz tak szybko – spyta\u0142 Jura – Czy\u017c nie zostawi\u0142e\u015b tam Jurka Klugera w zast\u0119pstwie?<\/p>\n
<\/p>\n
Znowu te ptopty<\/p>\n
W jednym z polskich miast, gdzie przygotowano na obiad kurczaka, Jan Pawe\u0142 II mia\u0142 powiedzie\u0107 z dezaprobat\u0105: „Znowu te ptopty”.<\/p>\n
<\/p>\n
By\u0142 te\u017c nauczycielem<\/p>\n
By\u0142a sesja zimowa. Czekali\u015bmy na ks. prof. K. Wojty\u0142\u0119, kt\u00f3ry mia\u0142 egzaminowa\u0107 z etyki. Po dw\u00f3ch godzinach wszyscy rozeszli si\u0119 do dom\u00f3w, poza jednym koleg\u0105 ksi\u0119dzem, kt\u00f3ry przez ca\u0142y semestr nie by\u0142 na ani jednym wyk\u0142adzie ks. prof. Wojty\u0142y, gdy\u017c w tym czasie wyje\u017cd\u017ca\u0142 na wystawy malarstwa do Warszawy. Ksi\u0105dz Profesor prosto z op\u00f3\u017anionego poci\u0105gu przyszed\u0142 pod sal\u0119 egzaminacyjn\u0105. Wygl\u0105da\u0142 bardzo m\u0142odo, nie wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 wizualnie w\u015br\u00f3d ksi\u0119\u017cy student\u00f3w, kt\u00f3rzy byli par\u0119 lat m\u0142odsi od niego. Ksi\u0105dz student pyta K. Wojty\u0142\u0119, kt\u00f3rego wcze\u015bniej nie widzia\u0142 na oczy: \u2013 Stary, ty te\u017c na egzamin? \u2013 Tak \u2013 odpowiedzia\u0142 zgodnie z prawd\u0105 Ksi\u0105dz Profesor, nie dodaj\u0105c wa\u017cnego szczeg\u00f3\u0142u, \u017ce w charakterze egzaminatora. Ksi\u0105dz student zacz\u0105\u0142 ubolewa\u0107 nad sp\u00f3\u017anieniem egzaminatora, a ten\u017ce w mig zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce czekaj\u0105cy nie ucz\u0119szcza\u0142 na wyk\u0142ady. Usiad\u0142 obok niego i zacz\u0119li godzinn\u0105 rozmow\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z zagadnieniami etyki, kt\u00f3re by\u0142y przedmiotem wyk\u0142ad\u00f3w. Ksi\u0105dz student z podziwem popatrzy\u0142 na ks. Wojty\u0142\u0119 i stwierdzi\u0142:<\/p>\n
\u2013 Stary, jak ty jeste\u015b obkuty! Prosz\u0119 ci\u0119, je\u015bli przyjdzie Ksi\u0105dz Profesor, to nie wchod\u017a przede mn\u0105 na egzamin, bo z pewno\u015bci\u0105 oblej\u0119!<\/p>\n
\u2013 Dobrze \u2013 zgodzi\u0142 si\u0119 pokornie ks. Wojty\u0142a \u2013 ale powiedz mi szczerze, dlaczego nie by\u0142e\u015b na ani jednym wyk\u0142adzie?<\/p>\n
\u2013 Bo wiesz, panuje powszechna opinia, \u017ce jego wyk\u0142ady s\u0105 bardzo trudne i wr\u0119cz abstrakcyjne, ale gdyby mia\u0142 taki dar przekazywania wiedzy jak ty, to s\u0142ucha\u0142bym go z najwi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n
\u2013 Dobrze, to daj indeks \u2013 powiedzia\u0142 Ksi\u0105dz Profesor.<\/p>\n
\u2013 Co ty, \u017carty sobie stroisz? \u2013 zapyta\u0142 ksi\u0105dz student, na co us\u0142ysza\u0142:<\/p>\n
\u2013 Daj indeks, jestem Wojty\u0142a \u2013 i Ksi\u0105dz Profesor wpisa\u0142 oniemia\u0142emu z przera\u017cenia koledze 4+, z uwag\u0105, by jednak w przysz\u0142ym semestrze zacz\u0105\u0142 ucz\u0119szcza\u0107 na wyk\u0142ady, by samemu wyrobi\u0107 sobie s\u0105d o wyk\u0142adowcy. Tym pozornie ma\u0142ym wydarzeniem, o kt\u00f3rym dowiedzieli\u015bmy si\u0119 natychmiast, zyska\u0142 tak\u0105 sympati\u0119, \u017ce bariera iluzorycznego strachu zosta\u0142a pokonana na zawsze…<\/p>\n
<\/p>\n
Komu lektyk\u0119<\/p>\n
Papie\u017c g\u0142o\u015bno rozmy\u015bla przy licznych wsp\u00f3\u0142pracownikach:<\/p>\n
– Co ja zrobi\u0119 z tymi sedia gestatoria (lektykami papieskimi)? Kurz\u0105 si\u0119, miejsce zajmuj\u0105. Pawe\u0142 VI sprzeda\u0142 tiar\u0119 i pieni\u0105dze rozda\u0142 ubogim, ale komu ja to sprzedam? Wiem… (i tu pada nazwisko jednego z polskich biskup\u00f3w).<\/p>\n
<\/p>\n
Siostrzyczka Tomciu Paluszka<\/p>\n
W czasie jednej z ceremonii na Placu \u015bwi\u0119tego Piotra Papie\u017c, przechodz\u0105c wzd\u0142u\u017c barier, zauwa\u017ca ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0119, zagubion\u0105 w t\u0142umie, ludzie podaj\u0105 mu j\u0105 ponad barier\u0105, a on bierze j\u0105 za r\u0119k\u0119 i w\u0119druj\u0105 we dwoje po wy\u0142o\u017conej czerwonym suknem drodze do tronu. I tu nagle wkraczamy w bajk\u0119: kolumnada Barniniego staje si\u0119 lasem o pniach bez ga\u0142\u0119zi. Ojciec \u015awi\u0119ty w obszernych szatach, z mitr\u0105 b\u0142yszcz\u0105c\u0105 w s\u0142o\u0144cu, staje si\u0119 jaki\u015b kr\u00f3lem z legendy, a dziewczynka – siostrzyczk\u0105 Tomcia Paluszka. Doszed\u0142szy do tronu, legendarny kr\u00f3l podnosi dziecko w g\u00f3r\u0119 tak, \u017ceby zewsz\u0105d mo\u017cna je by\u0142o zobaczy\u0107 i przybiegaj\u0105cy z g\u0142\u0119bi placu rodzice odbieraj\u0105 je z papieskich r\u0105k.<\/p>\n
<\/p>\n
Tylko nie m\u00f3wicie Papie\u017cowi!<\/p>\n
Kiedy Papie\u017c przebaczy\u0142 swojemu zamachowcy – Alemu Agcy – do Andre Frossarda zg\u0142osi\u0142 si\u0119 pewien Polak, twierdz\u0105c, \u017ce wie na pewno, „jacy ludzie w\u0142o\u017cyli bro\u0144 w r\u0119k\u0119 Turka”. Frossard rzuci\u0142 z po\u015bpiechem: „Niech Pan tylko tego nie m\u00f3wi Ojcu \u015awi\u0119temu! Jeszcze ka\u017ce nam si\u0119 za nich modli\u0107!”.<\/p>\n
<\/p>\n
Biskup i g\u00f3ral<\/p>\n
W czasie jednej z w\u0119dr\u00f3wek po g\u00f3rach biskup Karol Wojty\u0142a spotka\u0142 g\u00f3rala, kt\u00f3ry – widz\u0105c w\u0119drowca utrudzonego i zakurzonego – zapyta\u0142 go, kim jest.<\/p>\n
– Biskupem! – odpowiedzia\u0142 zziajany Karol<\/p>\n
– Jak wy\u015bcie som biskupem, to jo jestem papie\u017cem! – wzruszy\u0142 ramionami g\u00f3ral.<\/p>\n
<\/p>\n
Najprzystojniejszy kardyna\u0142<\/p>\n
Kiedy\u015b, podczas wizytacji jednej z podhala\u0144skich parafii przej\u0119ta z wra\u017cenia ga\u017adzina pomyli\u0142a przygotowany tekst powitania kardyna\u0142a Karola Wojty\u0142y i zamiast zatytu\u0142owa\u0107 go „najdostojniejszym”, powiedzia\u0142a „Witojcie nom najpsystojniejsy ksi\u0119ze kardynale”. On za\u015b spojrza\u0142 na ni\u0105 z filuternym b\u0142yskiem w oku i odpar\u0142: „No, co\u015b w tym jest”.<\/p>\n
<\/p>\n
A co, nie wolno mi?<\/p>\n
Kiedy po Krakowie rozesz\u0142a si\u0119 wie\u015b\u0107, \u017ce 29 maja 1967 roku arcybiskup Karol Wojty\u0142a zosta\u0142 kardyna\u0142em, ojciec Leon Knabit, benedyktyn z Ty\u0144ca, znany obecnie z prowadzenia program\u00f3w telewizyjnych, pogratulowa\u0142 nominowanemu w typowy dla ksi\u0119\u017cy spos\u00f3b: ukl\u0105k\u0142 na jedno kolano i poca\u0142owa\u0142 go w r\u0119k\u0119. Ku zaskoczeniu ojca Leona \u015bwie\u017co upieczony kardyna\u0142 zrobi\u0142 dok\u0142adnie to samo.<\/p>\n
„Prosz\u0119 Ksi\u0119dza Kardyna\u0142a!” – zawo\u0142a\u0142 zmieszany i za\u017cenowany benedyktyn.<\/p>\n
„A co, nie wolno mi?” – odpar\u0142 z figlarnym u\u015bmiechem przysz\u0142y papie\u017c.<\/p>\n
<\/p>\n
Wierszyki na r\u00f3\u017cne okazje<\/p>\n
Podczas wypraw turystycznych ze studentami ks. Karol Wojty\u0142a, zwany „Wujkiem”, cz\u0119sto uk\u0142ada\u0142 wierszyki i piosenki do r\u00f3\u017cnych sytuacji. W 1957 roku w Bieszczadach recytowa\u0142 taki oto dwuwiersz:<\/p>\n
„Rano mnie chwal\u0105, wieczorem mnie gani\u0105<\/p>\n
i jak tu mo\u017cna wierzy\u0107 tym… paniom”.<\/p>\n
W 1952 roku swojej podopiecznej, \u015bwie\u017co upieczonej nauczycielce, podarowa\u0142 notes z dedykacj\u0105:<\/p>\n
„W tym notesie nie pisz dw\u00f3jek,<\/p>\n
o to prosi Ci\u0119 dzi\u015b Wujek!”.<\/p>\n
W 1955 roku, podczas sp\u0142ywu kajakowego na Drawie, ca\u0142a grupa, potwornie zm\u0119czona, dotar\u0142a na biwak o zmroku. Jedynie „Wujek” nie traci\u0142 rezonu i ca\u0142\u0105 sytuacj\u0119 spuentowa\u0142 rymowank\u0105:<\/p>\n
„Za te ca\u0142odzienne harce,<\/p>\n
Zm\u00f3wi\u0119 brewiarz przy latarce”.<\/p>\n
Wierszyki do r\u00f3\u017cnych sytuacji uk\u0142ada\u0142 r\u00f3wnie\u017c b\u0119d\u0105c biskupem i kardyna\u0142em. Kiedy wyje\u017cd\u017caj\u0105c na narty do Zakopanego zatrzyma\u0142 si\u0119 w klasztorze urszulanek na Jaszczur\u00f3wce, „dokucza\u0142” jednej z si\u00f3str, o imieniu Alfonsa, u\u0142o\u017conym przez siebie wierszykiem: „Siostra Alfonsa na mnie si\u0119 d\u0105sa”.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie ma chrztu bez wody<\/p>\n
15 maja 1977 roku, po wielu trudno\u015bciach i po d\u0142ugoletnich oczekiwaniach na pozwolenie budowy ko\u015bcio\u0142a, odby\u0142 si\u0119 wreszcie d\u0142ugo oczekiwana konsekracja \u015bwi\u0105tyni w Nowej Hucie-Bie\u0144czycach. Na uroczysto\u015bciach w mie\u015bcie, gdzie wed\u0142ug za\u0142o\u017ce\u0144 w\u0142adz komunistycznych nie mia\u0142o by\u0107 miejsca dla Boga, przyby\u0142o kilkadziesi\u0105t tysi\u0119cy os\u00f3b. Stali oni cierpliwie kilka godzin mino nieustannie padaj\u0105cego ulewnego deszczu. Kardyna\u0142 Karol Wojty\u0142a dodawa\u0142 im ducha s\u0142owami: „Konsekracja to jakby chrzest, a gdzie jest chrzest, tam musi by\u0107 i woda”.<\/p>\n
<\/p>\n
Czy jest tu biskup?<\/p>\n
W 1960 roku, wracaj\u0105c po Bieszczadach, grupa „Wujka” wsiad\u0142a do poci\u0105gu do Krakowa w Sanoku. Nagle do przedzia\u0142u wtargn\u0105\u0142 konduktor i zakrzykn\u0105\u0142: „Czy jest tu Biskup?”. Wszyscy zaniem\u00f3wili, nie widz\u0105c o co chodzi. Widz\u0105c zdziwione miny, konduktor wyja\u015bni\u0142: „Ucze\u0144 Biskup z Rybnika”. Pierwszy ockn\u0105\u0142 si\u0119 ks. Wojty\u0142a, kt\u00f3ry by\u0142 ju\u017c w\u00f3wczas biskupem i odpowiedzia\u0142: „Nie, nie ma go tutaj”. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce konduktor znalaz\u0142 legitymacj\u0119 niefortunnego Biskupa i szuka\u0142 go, by mu j\u0105 odda\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Papie\u017c to nie mistrz olimpijski<\/p>\n
Pracownicy Watykanu nie mogli pogodzi\u0107 si\u0119 z tym, \u017ce nowy papie\u017c nie chce korzysta\u0107 z lektyki papieskiej, zwanej sedia gestatoria.<\/p>\n
„Bez sedia gestatoria Ojciec \u015awi\u0119ty nie b\u0119dzie widziany, mo\u017ce wi\u0119c jaki\u015b podest?” – nie dawali za wygran\u0105 „watyka\u0144czycy”.<\/p>\n
„Na podest nie wejd\u0119, nie jestem mistrzem olimpijskim!” – oznajmi\u0142 stanowczo Jan Pawe\u0142 II.<\/p>\n
<\/p>\n
G\u00f3rale obroni\u0105<\/p>\n
Nazajutrz po uroczysto\u015bci inauguracji pontyfikatu, 23 pa\u017adziernika 1978 roku, papie\u017c spotka\u0142 si\u0119 w Auli Paw\u0142a VI ze swoimi rodakami licznie przyby\u0142ymi do Rzymu. Dostrzeg\u0142szy g\u00f3rali w pi\u0119knych, tradycyjnych strojach, podszed\u0142 do nich i powiedzia\u0142: – „No, jacy\u017c to z was s\u0105 g\u00f3rale, co ciupagi macie, a swojego metropolit\u0119 to\u015bcie wypu\u015bcili z Krakowa?”. Na to Staszek Trzebunia odpowiedzia\u0142: „Przecie\u017c jakby si\u0119 tu wom jaka krzywda dzia\u0142a, to my przyjdziemy i was bydziemy broni\u0107!”.<\/p>\n
„I \u015bmiech niekiedy mo\u017ce by\u0107 nauk\u0105, kiedy si\u0119 z przywar nie z ludzi natrz\u0105sa”.<\/p>\n
Biskup Ignacy Krasicki<\/p>\n
PS. Po znikni\u0119ciu parodii Gustawa Holoubka \u017cycz\u0119 d\u0142ugiego \u017cycia Stanis\u0142awowi Soyce i Grzegorzowi Turnauowi. Nie chc\u0119, by tak dobre i inteligentne rzeczy jak ich parodie w wykonaniu Macieja Stuhra<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niedawno pisa\u0142am o tym jak koledzy z redakcji \u017cartem oskar\u017cyli mnie o u\u015bmiercienie Gustawa Holoubka, bo dwa dni przed jego zgonem pokazywa\u0142am parodi\u0119 Holoubka w wykonaniu Macieja Stuhra. M\u00f3wi sie, \u017ce parodia najwy\u017csz\u0105 form\u0105 uznania, a jednak… Kiedy wczoraj ponownie chcia\u0142am pokaza\u0107 komu\u015b filmik z…<\/p>\n